ΓΑΤΑ από σπίτι, αδέσποτη από επιλογή: Η ιστορία της Jo

γάτα αδέσποτη από επιλογή

Εισαγωγή

Δε γνωρίζω το πραγματικό όνομα της γάτας της φωτογραφίας, εγώ την λέω – αυθαίρετα – JO.  Η παρουσία της στη γειτονιά με ξένισε μια και εδώ, στο μακρονήσι της Νέας Υόρκης, είναι πιο αναμενόμενο να δεις προσγείωση διαστημόπλοιου από να συναντήσεις αδέσποτη γάτα. Θεωρείται ξένο είδος – “εισβολέας” – που καταστρέφει το οικοσύστημα επειδή κυνηγάει πουλιά. (Ενώ αν ψοφήσει κάποιο από τα εκατομμύρια πουλιά της περιοχής, μαζεύονται εκατοντάδες “bird watchers” και του κάνουν μνημόσυνο…)
Οι γάτες είναι καταδικασμένες να ζουν με κορδέλες και φιόγκους στα αυτιά, ξενυχιασμένες από κτηνίατρο και να κοιτάζουν, στολισμένες αφύσικα, το δρόμο πίσω από τζάμια και στυλάτες κουρτίνες.
Έχω μοιραστεί το σπίτι μου 18 χρόνια με γάτα – η πρώτη ήταν rescue cat. Το λέω έτσι επειδή οι γάτες δεν έχουν ιδιοκτήτη, δεν είναι ακριβώς κατοικίδια.
Τις φροντίζεις, τις θαυμάζεις και αυτές σε ανέχονται και σου παραχωρούν το δικαίωμα να ζεις και εσύ στο χώρο. Εσύ τις σέβεσαι και δεν τους βγάζεις τα νύχια. Δέχεσαι πως η πλάτη, τα χέρια, τα πόδια, ίσως και το πρόσωπό σου, μπορεί να αποτελέσουν κάποια στιγμή νυχοδρόμιο. Για κορδέλες ούτε συζήτηση.

Η ιστορία της Jo

Oταν πρωτοείδα τη Jo να τριγυρίζει πρωί-πρωί δίπλα στη λίμνη δε μπορούσα να καταλάβω πως βρέθηκε εκεί. Δεν ήταν ταλαιπωρημένη, βρώμικη ή αδυνατισμένη. Ήταν όμως καχύποπτη και επιφυλακτική, λες και ήξερε πως αν την δουν θα είχε κακά ξεμπερδέματα. Απ’ την άλλη, η κίνησή της στο χώρο έδειχνε σιγουριά και οικειότητα.
Την απορία μου έλυσε ο μικρός Κρίστοφερ, ένας δεκάχρονος πιτσιρικάς που ψαρεύει στις δύο λίμνες της γειτονιάς.

Η Jo “ανήκει” – άσχετα αν μια γάτα ποτέ δεν ανήκει – στην οικογένεια που μένει στο σπίτι δίπλα στη λίμνη. Πριν μερικούς μήνες αποφάσισε πως της έπεφτε βαριά η κορδέλα και στενό το κολάρο. Όπως μου είπε ο μικρός, σε μια από τις κοντινές βόλτες που της επέτρεπαν οι “ιδιοκτήτες” της, η Jo άρχισε να κυλιέται στα χορτάρια μέχρι να ξεφορτωθεί την κορδέλα. Με τη βοήθεια ενός πεσμένου κλαδιού – και πολλή υπομονή και επιμονή – ξεμπέρδεψε και με το κολάρο.  Από τότε κυκλοφορεί στον κήπου του σπιτιού ο οποίος φτάνει μέχρι την άκρη της λίμνης. Τρώει και κοιμάται στο υπόστεγο της βεράντας και οι άνθρωποι του σπιτιού έχουν αποδεχτεί το νέο καθεστώς.

Ας έκαναν και αλλιώς, για γάτα μιλάμε!

Η γνωριμία μου με τη γάτα της λίμνης

Η Jo ήταν επιφυλακτική στην αρχή. Με παρατηρούσε από απόσταση αλλά δεν έτρεχε να κρυφτεί. Ήθελε να σιγουρευτεί πως δεν είμαι και εγώ φανατική bird watcher που θα “την δώσω” στις αρμόδιες υπηρεσίες (υπάρχει τέτοια διαδικασία και συνέπειες για τις αδέσποτες γάτες εδώ). Μετά από πολύ καιρό με πέρασε από το τελικό τεστ. Είχε πιάσει ένα σπουργίτι και έκατσε και το ξεπάστρεψε μπροστά μου – σε ασφαλή απόσταση πάντα.
Και εγώ δεν κινήθηκα να την αποτρέψω, όσο και αν το θέαμα ήταν δυσάρεστο. Από σεβασμό – όχι τόσο για την πείνα της γάτας όσο για τις διαδικασίες της φύσης και της αλυσίδας της ζωής.

Αυτό ήταν, κατάλαβε πως είμαι cat person!
Από εκείνη την ημέρα άρχισε να με πλησιάζει, να μου κάνει τσαχπινιές, ακόμα και να γουργουρίζει. Καθόταν να της βγάλω και φωτογραφίες χωρίς να φοβάται το περίεργο αντικείμενο που την τοποθετούσε στο σκόπευτρο. Και έτσι εγώ πίστεψα πως είναι θέμα χρόνου να με αφήσει να την ακουμπήσω, να την χαϊδέψω.

Μέχρι που έκανα το λάθος.

Η πόζα που κέρδισα και η φίλη που έχασα

Τα μάτια της γάτας είναι ιδιαίτερα εκφραστικά και ορθάνοιχτα όταν κοιτάζει ψηλά. Ήθελα να φωτογραφίσω τη Jo να κοιτάζει ψηλά, μου άρεσαν πολύ τα μάτια της. Σκέφτηκα, λοιπόν, να την εκπαιδεύσω, ξεχνώντας όσα είχα μάθει τόσα χρόνια για τον χαρακτήρα και προσωπικότητα της γάτας.
Με το χέρι μου της έδειχνα το δέντρο για να δει τα πουλιά. Κάθε φορά που έβλεπε πουλιά στην κατεύθυνση που έδειχνε το χέρι, ερχόταν και πιο κοντά μου, γουργούριζε πιο έντονα.

Όμως, καθώς δεν είχα ακόμα καταφέρει να τραβήξω τη φωτογραφία με τα μάτια της ορθάνοιχτα, εκείνη την ημέρα της έδειξα ψηλά στο δέντρο χωρίς να υπάρχει εκεί κανένα πουλί. Και αυτή με εμπιστεύτηκε και κοίταξε. Αφού δεν είδε τίποτα, κατέβασε το βλέμμα, στένεψαν οι κόρες των ματιών της, με κοίταξε περίεργα και έφυγε.  Η αλήθεια είναι πως δεν έδωσα σημασία σε αυτές τις κινήσεις.
Μέχρι την επόμενη φορά.

Είχα μαζί μου και ένα μικρό μπιφτέκι για να την φιλέψω. Εκείνη την ημέρα, όμως, κράτησε τις αποστάσεις και δεν έδειξε το παραμικρό ενδιαφέρον για το μπιφτέκι. Δεν το έφαγε ακόμα και όταν έφυγα, το βρήκα εκεί την επόμενη ημέρα.

Από τότε, αν και δε φεύγει όταν με βλέπει, δεν έρχεται κοντά μου. Στέκεται σε σημείο που της δίνει απόλυτο έλεγχο του χώρου και δυνατότητα γρήγορης φυγής.

Τότε θυμήθηκα πως σπάνια οι γάτες χάνονται από φόλες, σε αντίθεση με τα σκυλιά. Διαθέτουν εξαιρετικό ένστινκτο επιβίωσης σε έναν κόσμο που επιβραβεύει τη δουλοπρέπεια του σκύλου και υποτιμά τη νοημοσύνη της γάτας.


υ.γ. Μετά από τόσες δεκαετίες οικειότητας με γάτες, του σπιτιού μου και τα αμέτρητα αδέσποτα γατάκια που έχω φροντίσει και αγαπήσει, πρέπει να ομολογήσω πως ξέχασα το πιο βασικό για αυτά – δεν ζητούν αγάπη αλλά σεβασμό.
Μόνο τότε σε εμπιστεύονται. Και αν χάσεις την εμπιστοσύνη τους, είναι για πάντα.

υ.γ. 2 Δεν είναι καλή η φωτογραφία της Jo αλλά μάλλον δε θα μου δώσει άλλη ευκαιρία.

υ.γ. 3 Δεν είμαι γάτα, αλλά μαθαίνω γρήγορα! 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: