Tag Archives: γρατζουνιές

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Greek Lover με τρίχα για πουλόβερ

Guest Blogger ΜΙΤΣΗ

Guest Blogger ΜΙΤΣΗ

Ναι ομορφιές μου, έχω πεθάνει – ή ψοφήσει αν προτιμάτε – εδώ και καιρό.  Η έβδομη ψυχή μου βγήκε 15 Ιουλίου, 2012. Συγκεκριμένα, την κοπάνησα για τον γατοπαράδεισο την ημέρα των γενεθλίων της «δικιάς μου». Και δεν λέω «της ιδιοκτήτριας μου» επειδή εμείς οι γάτες δεν έχουμε αφεντικά. Αυτός είναι και ο λόγος που με επέλεξε για κατοικίδιο, δεν άντεχε την δουλοπρέπεια των σκυλιών. Εκτός συστήματος και με απέχθεια για το περιττό και υποκριτικό savoir-faire, βρήκαμε κοινό κώδικα επικοινωνίας οι δυο μας. Γι’ αυτό και δεν έχουμε κόψει την επικοινωνία ούτε τώρα. Γίνεται πάντα με δική μου πρωτοβουλία – αυτό μας έλλειπε! – όποτε θεωρώ πως πρέπει να τα πούμε. Πως επικοινωνούμε; Την πιάνω στο ύπνο και μου τα λέει όλα.

Όπως τούτη την ιστορία…..

– Νιάρρρρρρρρρρ… Ξύπνα!
– Και να ήθελα να κοιμηθώ… Λέγε, να τελειώνουμε.
– Δεν το βλέπω να τελειώνουμε σύντομα. Μέχρι να γίνω διάσημη author-journalist, πάρε το απόφαση πως ο ύπνος σου θα έχει κενά.
– Εγώ φταίω που δεν σε άφησα στην τύχη σου σε εκείνο το χωράφι στην Κρανιά. Ήσουν, όμως, μικρό και τρισχαριτωμένο τότε. Που να ήξερα τι μπελάς θα γίνεις, ακόμα και μετά ψόφον….
– Άσε τις κολακείες, δεν σου πάνε. Πρέπει να μιλήσουμε για τον Πρόεδρο.
– Ποιόν από όλους; Όλοι Πρόεδροι είναι.
– Αυτόν που κάνει ζημιές, τσαχπινιές και ψιλο-χοντρο-ατασθαλίες αλλά μετά βγαίνει λάδι….
– Μα αυτό περιγράφει όλους τους προέδρους και προεδρεύοντες! Γίνε πιο συγκεκριμένη.
– Ο Πρόεδρος της Παγκόσμιας Λέσχης Πολιτιστικής Συνενοχής και Εργολαβιών «ΟΙ ΛΩΤΟΦΑΓΟΙ»
– Αααααααααααααααα! Έτσι πες… η Προεδράρα του Παχνιού που λέγαμε τις προάλλες. Ο αχυράνθρωπος του γαϊδάρου! Ο Greek Lover με τρίχα για πουλόβερ!
– Εξκιούζ μι; Δεν καταλαβαίνω. Το άχυρο το πλέκουν πουλόβερ;
– Όχι βρε ψοφίμι! Το άχυρο το ταΐζουν στα πρόβατα.
– Έλα παχνί στον τόπο σου!
– Αδύνατον! Το παχνί είναι international, το είπαμε αυτό.
– Για λέγε…
– Αυτός είναι ο τωρινός Πρόεδρος, ο τελευταίος από μια σειρά επίλεκτων αχυρανθρώπων.
– Τι εννοείς;
– Όσοι έχουν περάσει από αυτή τη θέση είναι διακεκριμένοι σε κάποιον τομέα, σκέτα μπουμπούκια. Για παράδειγμα, είχαμε τον κοντό συγγενή γνωστού Αγίου, τον μολυβοτρίφτη που πιάστηκε με το χέρι στα σοκολατάκια και, βεβαίως-βεβαίως, τον «Πλανητάρχη-Ρήτορα στην πλατεία του χωριού του» που λάτρευε την ορθογραφία και τα ιντερνέτια. Εδώ που τα λέμε, για όλους πρέπει να γράψεις αν και ο Greek Lover έχει όλα τα προσόντα των παραπάνω.
– Όπως λέμε σαμπουάν 2 σε 1;
– Και βάλε! Ψώνιο, ψευτομαγκιά, αλαζονεία, ημιμάθεια, ναρκισσιστικό σύνδρομο, κομπίνα, κ.ο.κ. Πάνω από όλα, όμως, είναι και γόης. Στο πέρασμά του – ισχυρίζεται – πως πέφτουν ξερές οι γυναίκες.
– Όπως οι μικρές Τερέζες από το γνωστό κατσαριδοκτόνο;
– Όπως εσύ στο πιπέρι και στις πορτοκαλόφλουδες που έβαζα στις γλάστρες της βεράντας για να μην ανακατεύεις τα χώματα.
– Κρυάδες! Πάμε παρακάτω… Πες μου καμιά ιστορία του Προέδρου…
– Νυστάζω… άσε με να κοιμηθώ. Και δεν γίνεται να γίνεις author-journalist αν δεν βάλεις ουρά κάτω να κάνεις έρευνα στα αρχεία.
– Καλά στριμμένη! Δεν πιστεύω να άλλαξες κωδικούς;
– Όχι! Ισχύουν οι γνωστοί κωδικοί:
Login: ekeieinaiolagrammena password: staarxeiamou!
– Νιάρρρρρρρρρρρρρρρ…. Όνειρα γλυκά!
– Χρρρρρρρρρρρρρρρρρρρ……………..

Εδώ που τα λέμε, δεν ήθελα να μου πει την ιστορία του Προέδρου. Γιατί να μοιραστώ τη λεζάντα μαζί της; Τώρα μάλιστα που έχω μάθει – εκτός από e-mail και word – να ανοίγω και πιντιέφια και διαδίκτυα, βρίσκω περισσότερα στοιχεία από όσα χρειάζομαι. Εκείνα τα συνημμένα με δυσκολεύουν λίγο ακόμα αλλά επιστρατεύω όλη την γατίσια καπατσοσύνη μου επειδή εκεί είναι όλος ο μεζές το ζουμί. Βέβαια, ελάχιστα αρχεία βρήκα με συγγραφέα τον ίδιον. Δεν τα πήγαινε και καλά με το γράψιμο, όχι πως στα προφορικά ήταν καλύτερος. Τα περισσότερα ήταν γραμμένα από τον «αντί αυτού» στο μαγαζί, άτομο περιορισμένης ευθύνης μεν, απεριόριστου θράσους δε. Με κενό το ρετιρέ αλλά με πολλούς ορόφους-τίτλους. Θα είχα βγάλει τα ματάκια μου να τα διαβάσω όλα αυτά αν δεν τα είχα μικρά αλλά γατίσια!
Ο Πρόεδρος, λοιπόν, εκτός από τοπ αχυράνθρωπος στο παχνί – διορισμένος από τον γάιδαρο και με τη σύμφωνη μουγκαμάρα των υπολοίπων αχυρανθρώπων – ήταν και κάτι που λέγεται μπιζιναδόρος. Κάτι σαν επιχειρηματίας αλλά στο πιο χαλαρό του. Η κουτοπονηριά στις συναλλαγές του επέτρεπε να κινείται σε πολλούς χώρους. Από κτηματομεσίτης διάθεσης άγονων ραχών – σε συνεργασία με το ρασοφόρο αρπακτικό – μέχρι την παραγωγή και διακίνηση πολιτιστικού υλικού. Οι απολαβές από τις μπίζινες ήταν τόσες ώστε να μπορεί να απολαμβάνει την παρέα ξανθών ή μελαχρινών συνοδών – μονίμων μέχρι νεωτέρας – στα διάφορα πόρτα όπου αλώνιζε τα καλοκαίρια και άπλωνε την τριχωτή κορμάρα του στο κατάστρωμα κάποιου σκάφους αγνώστου ιδιοκτησίας. Καμιά φορά, όμως, χρειαζόταν να παραστεί και σε επίσημες εκδηλώσεις, έστω για την επικύρωση της θέσης του και την ικανοποίηση του βλαχοσυμπλέγματός του. Τότε έβαζε το πουκάμισο το καλό, εκείνο που φύλαγε σαν κόρη οφθαλμού από χρόνο σε χρόνο για τέτοιες περιστάσεις. Κάτι σαν σήμα κατατεθέν ένα πράγμα. Φωτογραφημένο περισσότερες φορές από όσες τραγουδημένο το Πουκάμισο το Θαλασσί του Νταλάρα. Πάντα όμως φορεμένο με τα κουμπιά ανοιχτά από τον λαιμό μέχρι σχεδόν τον αφαλό – μια διαδρομή-βουνό – ώστε να αναδεικνύονται οι χρυσοί κάβοι πάνω στο πυκνόφυτο πελαγίσιο στέρνο του.pulover2
Οι περιπέτειες του Προέδρου πολλές, τόσο στον ήλιο του καλοκαιριού όσο και στους πάγους του χειμώνα. Όμως, πάντα τα κατάφερνε, ήξερε πώς να μανουβράρει τις σκούνες. Είχε, βέβαια, και την συμπαράσταση και κάλυψη του Παχνάρχη-Γαϊδάρου μια και το άχυρο πάντα χρειάζεται αχυράνθρωπους για να κυκλοφορεί. Όπως τότε που βρέθηκε ελλειμματικό το απόθεμα σε μια από τις αποθήκες του παχνιού. Τον είχαν εμπιστευτεί να το φυλάει αλλά προέκυψε ανωτέρα βία και έπρεπε να το διαθέσει για άλλη χρήση. Δεν είχε υπολογίσει, βλέπετε, στην πρόσκρουση του φουσκωτού του με μια Κρητικιά μαούνα! Πώς αλλιώς
να βουλώσει την τρύπα στο σκάφος; Το σαβούρωσε με το εν λόγω απόθεμα, σίγουρος πως αν ανακαλυφθεί το κενό στην αποθήκη θα τον καλύψει ο γάιδαρος. Το μόνο πρόβλημα που έμενε να λυθεί ήταν η ασυνέπεια στην παράδοση του αποθέματος στον πελάτη. Ο γάιδαρος όμως τον ξελάσπωσε για άλλη μια φορά! Χρέωσε την ασυνέπεια στους εργάτες, πούλησε μέρος του συναισθηματικού αποθέματος του παχνιού σε κάποιους ανυποψίαστους και συμπλήρωσε το κενό. Ο πελάτης – που δεν ήταν και γνωστός για την μπέσα του οπότε δεν είχε και ηθικό δίλλημα – έμεινε ευχαριστημένος με το προϊόν, όπως αυτοί που τρώνε με βουλιμία τις φράουλες από τη Νέα Μανωλάδα χωρίς να σκέφτονται το αίμα που έχουν επάνω τους. Στη γιορτή για το κλείσιμο της συμφωνίας ήταν όλοι εκεί – πελάτης, γάιδαρος, μουγγοί αχυράνθρωποι και κάποιοι λίγοι παραμπαστοί – για να χειροκροτήσουν τον Πρόεδρο που έβγαλε το Παχνί ασπροπρόσωπο μια ακόμα φορά. Και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα…
(όμως, σχετικό είναι και αυτό μια και η γατίσια μου διαίσθηση μου λέει πως οι Κρητικές μαούνες δεν σηκώνουν μόνο το μεσαίο δάχτυλο κατάρτι… επιπλέον, κάτι έπιασαν και τα μουστακάκια-ραντάρ για μια αμαξοστοιχία που έρχεται… βλέπω τον Πρόεδρο στο τέλος να κυκλοφορεί μόνο με έλκηθρο)
Wow και νιάααααααααααααρρρρρρρρρρρρρρρρρρ…

Μέχρι να τα ξαναπούμε,
Μάτς Μουτς
Μίτση Ψιψάκη
Υ.Γ. Μπορεί η ιστορία να είναι αληθινή, μπορεί και όχι…
Πνεύμα – γατίσιο – είμαι, πνεύμα κάνω….

Advertisements

ΤΟ ΓΑΙΔΟΥΡΙ ΠΟΥ ΓΚΑΡΙΖΕ ΥΠΕΡΟΧΑ για κουφούς, ψώνια και αχυράνθρωπους

Guest Blogger ΜΙΤΣΗ

Guest Blogger ΜΙΤΣΗ

Ναι ομορφιές μου, έχω πεθάνει – ή ψοφήσει αν προτιμάτε – εδώ και καιρό.  Η έβδομη ψυχή μου βγήκε 15 Ιουλίου, 2012. Συγκεκριμένα, την κοπάνησα για τον γατοπαράδεισο την ημέρα των γενεθλίων της «δικιάς μου». Και δεν λέω «της ιδιοκτήτριας μου» επειδή εμείς οι γάτες δεν έχουμε αφεντικά. Αυτός είναι και ο λόγος που με επέλεξε για κατοικίδιο, δεν άντεχε την δουλοπρέπεια των σκυλιών. Εκτός συστήματος και με απέχθεια για το περιττό και υποκριτικό savoir-faire, βρήκαμε κοινό κώδικα επικοινωνίας οι δυο μας. Γι’ αυτό και δεν έχουμε κόψει την επικοινωνία ούτε τώρα. Γίνεται πάντα με δική μου πρωτοβουλία – αυτό μας έλλειπε! – όποτε θεωρώ πως πρέπει να τα πούμε. Πως επικοινωνούμε; Την πιάνω στο ύπνο και μου τα λέει όλα.

Όπως τούτη την ιστορία…..

– Νιάρρρρρρρρρρ…
– Άφησέ με ρε Μίτση να κοιμηθώ…
– Όχι, τώρα κάνω κέφι να μου πεις για τον γάιδαρο. Θέλω να γράψω τα απομνημονεύματά μου τώρα που βολεύτηκα εδώ στα πούπουλα του γατοπαράδεισου και δεν έχει ούτε μύγα να κυνηγήσω. Θα γράψω για όλα τα ζωντανά που έκανες παρέα – τρομάρα σου – εκεί κάτω. Τον είχα γνωρίσει εγώ;
– (χασμουρητό) Ναι βρε… είχε έρθει κάποτε στο σπίτι, εκεί στην Αθήνα. Ήταν από μια μακρινή χώρα όπου όποιος πάει γαϊδουράκι μπορεί να γίνει μεγαλογάιδαρος. Εσύ, οφείλω να παραδεχτώ, δεν εντυπωσιάστηκες και κρύφτηκες πίσω από την κουρτίνα κάνοντάς την φτίλια μέχρι να φύγει.

Ζούλισα το μικρό αλλά τετραπέρατο μυαλουδάκι μου και θυμήθηκα. Ο Διομήδης ήταν το πιο κουρασμένο ζωντανό που είχα δει σε εκείνη τη ζήση. Με ενισχυμένο υπογάστριο και χαμηλά καπούλια. Ματιά που πήγαινε ασταμάτητα δεξιά και αριστερά για να μη σταματήσει στα μάτια του συνομιλητή του. Δεν μου γέμισε το μάτι το γατίσιο αλλά τότε δεν είχα ακόμα τελειοποιήσει το σύστημα προστασίας της δικιάς μου (κουτουλίτσα και τρίψιμο στο πόδι του μουσαφίρη = «είναι δικός μας», τέντωμα γούνας και γρύλισμα = «διώξε τον μαλάκα τώωωρα!»)

– Ναι, κατάλαβα για ποιον λες.
– Είσαι γάτα!
– Νιαααρρρρρρρρρρρ…………. Για θύμισέ μου, τι δουλειά κάνει αυτός;
– Πολλά και διάφορα, κανείς δεν ξέρει πραγματικά. Μπίζνες γενικότερα και εθελοντισμό ειδικότερα. Μεταξύ άλλων, είναι κλειδοκράτορας και σε ένα παχνί.
– Αχυράνθρωπος, δηλαδή;
– Όχι βρε ζωντόβολο! Αυτός μοιράζει το άχυρο και τον σανό. Αχυράνθρωποι είναι αυτοί που έχει μαντρώσει στους μπροστινούς μπλοκούς του παχνιού: αχυράνρωπος α’, αχυράνθρωπος βου, σανοσυλλέκτης α’, αχυροκομιστής βου, κ.ο.κ.
– Και γιατί του κάνουν τα χατίρια;
– Έλεος, γατάκι μου συγχωρεμένο! Για την λεζάντα το κάνουν. Φιγουράρει το όνομά τους ψηλά στο παχνί, κάνουν συναντήσεις με παγώνια και άλλα ζωντανά και πτηνά που έχουν την ίδια πετριά. Γράφεται το όνομά τους σε έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα – ο Θεός να τα κάνει – που διαβάζουν οι ίδιοι και μερικοί φίλοι τους. Τους παίρνουν συνεντεύξεις πανέξυπνες κοπελίτσες-φίρμες που βρίσκουν χορηγούς στους βάλτους που συχνάζουν και με τα …φτερά (γκουχ, γκούχ) ορθάνοιχτα! Λίγο είναι αυτό; Ξέρεις πόσοι λαχταρούν την λεζάντα τόσο ώστε να μην τους πειράζει να κουβαλούν το άχυρο;
– Και τι είδος άχυρο είναι αυτό;
– Κυρίως πολιτιστικό.
– Πλάκα μου κάνεις;
– Βρε κουτό γατί, αυτό πουλάει.
– Και που το πουλάει;
– Όπου βρει πρόθυμα ψώνια, διψασμένα να αποκτήσουν και αυτοί λεζάντα, να προωθήσουν το δικό τους εμπόρευμα πιστεύοντας πως το παχνί είναι φίρμα με πάγκους πολυτελείας.
– Εννοείς πως δεν είναι;
– Τι να σου πω τώρα; Άμα ο άλλος σε στέλνει να πουλήσεις στην λαχαναγορά της Σκάλας Λακωνίας και εσύ πιστεύεις πως πήγες στην Σκάλα του Μιλάνου, καλά σου κάνει.
– Ωωωωωωωωωωωωωω!!! Και γιατί γκαρίζει τόσο πολύ τώρα τελευταία;
– Επειδή έχουν πάψει να τον ακούνε κάποια ζωντανά που προσπάθησε να μαντρώσει. Τα πέρασε για γαϊδουρίτσες αλλά του βγήκαν μουλάρες απετάλωτες. Με άποψη και γερό πισινό πόδι. Δεν είχε μάθει να έχει ανυπάκουους δίπλα του.
– Πω! Πω! Μην πάθει τίποτα το ζωντανό από το πείσμα του.
– Μπα! Don’t worry, Μιτσούλα μου. Του έχουν διαβάσει ευχές μακροημέρευσης δύο παπάδες… και τι παπάδες! Ο γνωστός παπάς, χειροτονημένος μετά από εντολή του «Πνεύματος εν είδη πουλιού, όχι όμως περιστεράς» και ο αρχιμανδρίτης-ψευδομάρτυρας σε τουρνέ με το αγιασμένο εσώρουχο.
– Και τι θα γίνει τώρα;
– Χρρρρρρρρρρρρρρ………..
– Μη μου κοιμηθείς πάνω στο καλύτερο…. Θα με κάνεις να του στείλω e-mail…
– (νυσταγμένα) Κάνε ό,τι νομίζεις… keep it simple, όμως… μην τον μπερδέψεις με συννημένα και προχωρημένες τεχνολογίες, ειδικά αυτές που απαιτούν δεξί κλικ…
– Κάτι άλλο πριν κοιμηθείς;
– Σημείωσε αυτόν τον κωδικό για να μπεις στο δίσκο μου να βρεις ό,τι άλλο χρειάζεσαι για να γράψεις την ιστορία σου.
– Για πες…
– Login: ekeieinaiolagrammena Password: staarxeiamou!
– Όνειρα γλυκά! Νιάρρρρρρρρρρρρρρρ……..
– Χρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρ…………..

Κάπου εκεί την έχασα καθώς γύρισε πλευρό και αποκοιμήθηκε.
Πριν χάσω την σύνδεση με τον πλανήτη των προηγούμενων εφτά ζωών μου, μπήκα στον δίσκο της δικιάς μου και κατέβασα σε backup (επειδή you can never be too safe) όλα τα σχετικά. Απλώθηκα στο γατοπαραδεισένιο συννεφάκι μου, ζήτησα από τον άγγελό μου μια ολόφρεσκη κονσέρβα με γεύση «Heavenly Salmon” και άρχισα να διαβάζω. Τι το ήθελα η μακαρίτισσα η γάτα; Η μεταξένια γούνα μου έχει ανατσουτσουρωθεί ανεπανόρθωτα, ούτε σε άλλες εφτά ουράνιες ζωές δεν θα σιάξει.
Μπερδεμένα πράγματα και πολλές άγνωστες λέξεις: Χορηγίες, επίσημοι, ημιεπίσημοι, email που για-αλλού- ξεκίνησαν-για-αλλού-και αλλού-η ασχετοσύνη-τα πήγε, εργολάβοι πολιτισμού, αλήθειες και ψέματα, αυλές, αυλικοί, αυλοκόλακες… (τι σου είναι εκείνο το screen capture!) Και κάτι κατεβατά σε γλώσσα που δεν κατέχω, αλλά μάλλον δεν την κατέχει και αυτός που τα έγραψε – πολλά κόκκινα σημάδια είδα. Και κάτι ασυνάρτητα μηνύματα από ένα μέρος πιο κοντά στον Βόρειο Πόλο, και κάτι γκαρίσματα… και γλειψίματα… Μπλιάχ!

Μετά από όλα αυτά, λέω να αφήσω – προς το παρόν – τον φουκαρά τον Διομήδη να βράζει στο ζουμί της μοχθηρίας του. Κρίμα, όμως, που χάλασε την φήμη των – συνήθως – αγαθών γαϊδάρων. Και σκέφτομαι πως όταν ξαναμιλήσω με την δικιά μου, πρέπει να της θυμίσω ένα από τα παραμύθια που μου έλεγε για να ηρεμήσω όταν ταξιδεύαμε και εγώ είχα φρικάρει (γάτα-κλουβί-αυτοκίνητο = μεγάλη και πονεμένη ιστορία). Το είχε γράψει κάποιος Λασκαράτος (αγνώστων λοιπών στοιχείων για εμένα καθώς δεν είμαι της λογοτεχνικής λέσχης). Έλεγε, λοιπόν, στο παραμύθι πως ο άντρας ο Κεφαλονίτης θεωρεί τη γυναίκα κατώτερο, υποδεέστερο ον. Επειδή όμως πρέπει να βρίσκει το σπίτι του συγυρισμένο και τα σκουτιά του καθαρά, αναγκάζεται να ενώσει την ύπαρξή του με ένα κατώτερο ον και έτσι ΣΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΟΥ ΒΡΙΣΚΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΙΜΩΡΙΑ ΤΟΥ.
Λέτε, τελικά, να σκάσει ο Διομήδης από την υποχρεωτική συναναστροφή με τους αχυράνθρωπους; Εκτός και αν πάει από κλωτσιά «πελάτη» όταν αποδειχτεί πως ο πάγκος του παχνιού πουλάει αγαθά μόνο για εσωτερική κατανάλωση και υπάρχει μόνο για να τροφοδοτεί τον ναπολεοντισμό και άλλα συμπλέγματα του γαϊδάρου!
Wow και νιάααααααααααααρρρρρρρρρρρρρρρρρρ…..

Μέχρι να τα ξαναπούμε,
Μάτς Μουτς
Μίτση Ψιψάκη
Υ.Γ. Μπορεί η ιστορία να είναι αληθινή, μπορεί και όχι…
Πνεύμα – γατίσιο έστω – είμαι, πνεύμα κάνω….
Υ.Γ.2 Anyway, θα τα ξαναπούμε… υπάρχουν και άλλα ζωντανά για τα οποία θέλω να γράψω.


%d bloggers like this: