Tag Archives: η ταχεία

ΑΜΑ ΤΡΩΣ ΑΛΑΤΙ, στη θάλασσα μόνο κολύμπα

Μετά από 8 αλλαγές, και άλλες τόσες παραλλαγές, αυτός  είναι ο τίτλος που μου άρεσε περισσότερο. Και ας είχα στο μυαλό μου τρένα και ράγιες, όχι  βράχια και αλμύρες.  Στη σύνδεση των κουκίδων, άβυσσος η ψυχή… κτλ κτλ.

Ένας απέραντος βράχος με γούρνες είναι οι ανθρώπινες σχέσεις, καρατσεκαρισμένο αυτό. Όπως παγιδεύεται το πλεόνασμα της θάλασσας στις πέτρινες εσοχές και γίνεται αφράλα από τον ήλιο, έτσι και το πλεόνασμα των συμπεριφορών παγιδεύεται στα στεγανά της συνείδησης, εκεί όπου η αλήθεια και η νόηση το μετατρέπουν πάλι στην πρωτογενή του μορφή.  Μόνο που εδώ, στη συνείδηση και στην ψυχή, δεν υπάρχουν οι κρησάρες του συλλέκτη για να φιλτράρουν τα ξένα σώματα, τα τσάχαλα. Ούτε η μετέπειτα επεξεργασία λείανσης και αποστείρωσης. Ειλικρινής η συμπεριφορά σου; Αλήθεια θα μείνει. Ψεύτικες οι κουβέντες σου; Υποκρισία θα μείνει. Εδώ, και όχι στις αλυκές των βράχων, ισχύει η παροιμία “όποιος κατουράει στη θάλασσα, το βρίσκει στο αλάτι.”
Είναι, λοιπόν, σημαντικό να κάνεις την ανάγκη σου στον ενδεδειγμένο χώρο πριν μπεις στη θάλασσα… ειδικά αν, εκτός από ρίγανη, στα κολοκύθια σου θέλεις και αγνή αφράλα.
Τι σχέση έχει αυτό με τα τρένα και τις ράγες; Καμία! κολώνες σύρματα Απλά, μου ήρθε στο μυαλό προχθές, την ώρα που αφηρημένη και κοιτώντας ψηλά για κανένα συννεφάκι με φωτογένεια, διαπίστωσα πως είχαν πέσει, δύο βήματα πίσω μου, οι μπάρες της ισόπεδης διάβασης του τρένου που περνάει λίγο πιο πέρα από το σπίτι. Την ίδια σχεδόν στιγμή, έπεσαν και οι μπάρες μπροστά μου, άρχισαν να αναβοσβήνουν οι κόκκινοι σηματοδότες και να βαράνε τα καμπανάκια. Να σημειώσω εδώ πως, αν και το τρένο που περνάει είναι σύγχρονη αμαξοστοιχία του προαστικού για Μανχάταν, η συγκεκριμένη διάβαση είναι μία από τις ελάχιστες που έχουν παραμείνει στη Βόρεια Αμερική με παραδοσιακούς σηματοδότες και προειδοποιητικούς ήχους μικρής καμπάνας.  Κάπου στο βάθος ακούστηκε και το σφύριγμα του τρένου. Τα ροζ συννεφάκια στον ανατολικό ορίζοντα μου είχαν αποσπάσει την προσοχή και δεν κατάλαβα πόσο επείγον ήταν να κατέβω αμέσως από τις γραμμές. Σίγουρη πως δεν έβλεπα τρένο ακόμα να έρχεται, ξέχασα πως η γραμμή είναι διπλής κατεύθυνσης! Το τρένο ερχόταν από δυτικά, από πίσω μου, και ήταν πολύ κοντά! Φοβήθηκα για λίγο, όχι πως θα με πατήσει το τρένο μια και υπήρχε αρκετός χρόνος να κατέβω από τις γραμμές και να περάσω κάτω από τις μπάρες στην ασφάλεια του δρόμου. Αυτό που με φόβησε ήταν που  δεν είχα πάρει χαμπάρι ότι το τρένο ήταν τόσο κοντά, ότι ερχόταν από εκεί που δεν είχα προβλέψει. Είχα χαζέψει – γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε – με τα ροζ συννεφάκια και τις σιλουέτες των στύλων και καλωδίων στον ουράνιο φόντο.
Κατέβηκα από τις γραμμές; Εεεε ναι, δεν γράφω από το υπερπέραν!  Αλλά όχι πριν κάνω μερικά κλικ, κλικ, κλικ….γραμμες τρενου Νεα Υόρκη Πάντα, όμως, έτσι έκανα. Δεν εννοώ τα κλικ. Πάντα είχα και τα δύο πόδια πάνω στις γραμμές του τρένου, ακόμα και όταν οι μπάρες ήταν κατεβασμένες και το τρένο πλησίαζε. Όχι τόσο από αλαζονεία και σιγουριά πως θα προλάβω να κατέβω, όσο από την ανατριχίλα που μου προκαλεί η εναλλακτική θέση. Το να σε πατήσει το τρένο είναι ένα θέμα, δεν έχω τόση άγνοια κινδύνου. Όμως,  πας “μπαμ και κάτω” και γίνεσαι – τουλάχιστον – λιπαντικό για τις ράγιες και θέμα στο δελτίο ειδήσεων για μια-δυο μέρες. Αν κάνεις λίγα βήματα πίσω, η ταχύτητα – ο αέρας – του τρένου θα σε πετάξει κάτω, θα σε σακατέψει, θα “την ακούς” συνέχεια. Θα φοβάσαι κάθε φορά που θα ακούς καμπανάκι, που θα ακούς σφύριγμα, που θα βλέπεις μπάρες να κατεβαίνουν –ακόμα και όταν είσαι στα δίοδια. Και θα χάνεις το νόημα των φωτεινών σηματοδοτών και των σφυριγμάτων…  Όχι, δεν σε προειδοποιούν για το τρένο που έρχεται αλλά για τα ροζ συννεφάκια. Να τα χαζεύεις, ναι. Μη ζείς όμως σε αυτά γιατί δεν κρατούν πολύ. Ούτε θα σε κατεβάσει κάποιος από εκεί, μόνα τους διαλύονται πάντα αυτά. Εγώ έχω επιλέξει θέση σε ενδεχόμενη σύγκρουση με το τρένο. Και, μεταξύ μας, τα ροζ συννεφάκια τα έχω μόνο για φόντο, αλλά δεν μπορώ να στερήσω σε κανέναν το δικαίωμά του στην απόλυτη νιρβάνα. Επίσης, τρώω άφοβα αφράλα από τις θάλασσες που κολυμπάω.
Τι σχέση έχει αυτό με τη αφράλα και τις αλυκές τις άλλες; Καμία! Απλά έτυχε αυτό το σκηνικό στην απογευματινή βόλτα όπου συνδιάζω σαφάρι για κανένα κλικ της προκοπής με … μαναβική. Προχθές είχα σκοπό να αγοράσω κολοκυθάκια που μου αρέσουν με αγουρέλαιο, ρίγανη και αφράλα. Ειχα εξασφαλίσει το αγουρέλαιο και τη ρίγανη από την τελευταία επιδρομή στο ελληνικό μπακάλικο αλλά δεν είχα βρει το αλάτι που μου αρέσει. Θυμήθηκα τις αλυκές στα αγαπημένα Κύθυρα και στον Γέρο Γόμπο, τις διηγήσεις για τη επίπονη διαδικασία συλλογής του αλατιού, την παροιμία, τα μικρά ψέματα που κρύβουν μεγάλη υποκρισία, τα χαμόγελα που κρύβουν συσσωρευμένη χολή, και κάτι που πρέπει να γράψω αλλά βαριέμαι. Και εκείνον τον Ερμή, ο οποίος “αν και σε ορθή – επιτέλους – πορεία στους Διδύμους, κάνει τετράγωνο με τον ανάδρομο Ποσειδώνα στους Ιχθείς, σκορπίζοντας ψέματα, εξαπατήσεις, απαγοητεύσεις και προδοσίες”  τις επόμενες μέρες.  Δεν τα λέω εγώ, ο γκουρού της αστρολογίας, ο Λεφάκης τα λέει. Δεν είναι όλοι οι γκουρού έγκυροι αλλά για τον Μπιγκ Λεφ δεν σηκώνω κουβέντα.  Κάπως ετσι έφτασα από τον Γέρο Γόμπο στην διάβαση του Long Island Rail Road. Δεν είναι μόνο η ψυχή άβυσσος, και το μυαλό δεν πάει πίσω… Χάος!τρενο Νεα Υορκη
Μετά από τόσον καιρό που που έχω να γράψω εδώ, θέλω να πω κάτι; Μπορεί. Μπορεί και όχι. Και αν ναι, σε ποιόν; Αν και το συνηθίζω να λέω τα παράπονά μου και να εκφράζω τις καταγγελίες μου με “φωτογραφικά” ή ακαταλαβίστικα για πολλούς κείμενα, δεν είναι πάντα έτσι. Κάποιες φορές ξεκινάω από αυτή την αφετηρία αλλά κάποια λέξη ή εικόνα μπορεί να με πάει αλλού και εγώ ακολουθώ το νήμα αυτής της νέας σκέψης.  Σαφώς και κάποιοι ενοχλούνται, αλλά αυτό το “όποιος έχει μύγα, μυγιάζεται” είναι άλλη παροιμία!
Επιτρέψτε μου – για να είμαι και στο κλίμα της εποχής – να παραμείνω ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΑ ΑΣΑΦΗΣ!
(σημείωση: παραθέτω τις φωτογραφίες – από τα κλικ που ανέφερα – σαν απόδειξη του συμβάντος, δεν το δημιούργησα στη φαντασία μου. Και αυτό επειδή λόγω εποχής κυκλοφορούν πολλές μύγες και είναι εύκολο να μυγιαστεί κάποιος.  Μια απλή ιστορία για φιδάκια είναι τούτη, that’s all!)

Advertisements

ΤΟ ΤΡΕΝΟ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ είναι η ταχεία

Ένα πολύ προσωποποιημένο και «φωτογραφικό» κείμενο αλλά με πολλούς αποδέκτες. Τον ενικό τον χρησιμοποιώ μόνο επειδή με διευκολύνει στην νοερή καταγραφή γεγονότων.

Είναι αλήθεια. Συχνά, τα λόγια μου θα σου αφήσουν πικρή γεύση. Μπορεί και να σε πληγώσουν.
Είναι, όμως, επίσης αλήθεια πως ποτέ – μα ποτέ – δεν θα αφήσουν επάνω σου τα γλοιώδη σάλια της κολακείας και της υποκρισίας. Της ψευτιάς. Του δήθεν.
Αυτή η τακτική tip-toeing ή «πατάω στα νύχια» που χαρακτηρίζει τις περισσότερες σχέσεις με αφήνει παγερά αδιάφορη. Δεν έχω στο dna μου την διπλωματία, το ξέρεις.
Οι σχέσεις – όλων των ειδών – δεν είναι μενού a la carte να διαλέγεις και να παίρνεις ανάλογα με τις ορέξεις σου.
Ναι, έχω διευρυμένα όρια και περιθώρια στις ανοχές και αντοχές, τα ξέρεις και τα έχει εκμεταλλευτεί.
Μα και σαφέστατες και ακλόνητες κόκκινες γραμμές, που τις ξεπέρασες.
Δεν πρέπει, λοιπόν, να σου προκαλεί έκπληξη που το τρένο που έρχεται είναι η ταχεία…
Η αμαξοστοιχεία που σταματάει μόνο στον προορισμό και όχι στα ενδιάμεσα κόκκινα φανάρια.

Διεύρυνα τα όρια, περιθώρια, ανοχές και αντοχές όταν…
Σου αφιέρωσα χρόνο και κόπο για να καλύψεις την ανεπάρκεια, ανικανότητα και το ψώνιο της διαπλεκόμενης παρέας σου.
Στήριξα τη δουλειά σου ή το έργο σου ακόμα και όταν εσύ με κακολογούσες αναίτια.
Σου άνοιξα τα μάτια ακόμα και όταν ήξερα πως δεν θα το εκτιμήσεις.
Συνέχισα να σου μιλάω όταν γνώριζα πως σαλιαρίζεις πίσω από την πλάτη μου με αυτούς που με κατηγορούν και με υπονομεύουν.
Συμφιλιώθηκα με το γεγονός πως συναναστρέφεσαι ανθρώπους που μου προκαλούν αηδία.
Αποδέχτηκα το περιβάλλον σου όταν αυτό εκπροσωπεί ό,τι σιχαίνομαι.
Παραέβλεπα τον τρόπο που λειτουργείς και ας είναι τόσος ξένος στη δική μου νοοτροπία.
Έκανα πως δεν καταλαβαίνω όταν μου αράδιαζες ψέματα.
Κάλυψα τα νώτα σου από τους απατεώνες που σε εκθέτουν – είτε το γνωρίζεις είτε όχι.
Προσπέρασα την αλαζονική και υπεροπτική συμπεριφορά σου αν και την θεώρησα αδικαιολόγητη.
Σε βοήθησα και δεν το αναγνώρισες.
Δεν αρνήθηκα να κάνω την υπέρβαση και ας ήξερα πως με θεωρείς αφελή ή κορόιδο.
Σου έδωσα βήμα που δεν είχες, σου άνοιξα πόρτες σε δυνατότητες που δεν θα σου ήταν αλλιώς προσβάσιμες.
Όσο και αν ενοχλήθηκα, δεν σε διαολόστειλα όταν δεν με υπερασπίστηκες όπως όφειλες.
Δέχτηκα να μου χτυπάς τις δικές μου αδυναμίες και ελαττώματα χωρίς να τα αντισταθμίζεις με τα παραπάνω.
Σου έδωσα μια τελευταία ευκαιρία, ίσως και παραπάνω…

Και εσύ, μετά από αυτά,  πίστεψες πως τα όρια, περιθώρια, ανοχές και αντοχές θα διευρύνονται συνέχεια.
Πως μπορείς πάντα να μεταφέρεις τις κόκκινες γραμμές μου.
Πως η γκλίτσα του τσοπάνη δεν θα σηκωθεί από το έδαφος και πάντα θα έχεις κάπου να τρίβεσαι.

Όμως, επειδή εγώ…
Μπορεί να μην γνωρίζω την Σκάλα του Μιλάνου, αλλά στο Carnegie Hall έχω πάει…
Μπορεί να μην είμαι από “τα μέσα χωριά” αλλά έχω καλύψει την απόσταση…
Μπορεί να μελέτησα Ψυχολογία μόνο 3 ακαδημαϊκά εξάμηνα  αλλά πρόλαβα να μάθω και να αναγνωρίζω τις πτυχές της μακιαβελικής προσωπικότητας και τα συμπτώματα της ναρκισσιστικής διαταραχής…IMG_5980-002s
Μπορεί να μη έχω χρησιμοποιήσει – μέχρι τώρα – τις τακτικές του “διαιρώ και βασιλεύω” αλλά μπορώ να τις αντιληφθώ…
Μπορεί να μην υπήρξα επιδοτούμενη, διαπλεκόμενη ή βυσματομένη αλλά ξέρω πολύ καλά πως λειτουργεί το συστηματάκι, τους παίκτες του και που βρίσκονται οι άκρες του νήματος από όπου ξηλώνεται το πουλόβερ…
Μπορεί να φοβάμαι μερικές φορές ακόμα και τον ίσκιο μου αλλά ποτέ τους ανθρώπους-κατσαρίδες…
Μπορεί να τιμώ και εκτιμώ το παρελθόν αλλά αντέχω το ζόρικο σήμερα και το όποιο αύριο…
Μπορεί να μην είμαι γραμμένη στο Μητρώο Αρρένων αλλά τα έχω……. ναααααααααααααα!

Και επειδή τα στερνά τιμούν τα πρώτα….
ΜΑΖΕΨΕ ΤΟ, ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ, ΑΛΛΙΩΣ…
ΚΑΤΕΒΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΓΡΑΜΜΕΣ ΓΙΑΤΙ ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΤΑΧΕΙΑ…


%d bloggers like this: