Tag Archives: κάρμα

ΑΔΙΚΗΜΕΝΟ ζωύφιο ο βομβίνος;

agriomelissa edimitratou blog

Εισαγωγή
Δε μου αρέσει να αλλάζω πρόγραμμα. Ειδικά όταν έχω μπροστά μου μια φωτογραφία και την έχω ήδη συνδέσει με μια ή περισσότερες σκέψεις.

Έχει περάσει ένας χρόνος από τότε που κατέβασα – περίπου – διακόπτη στις συχνές δημοσιεύσεις στο Facebook, σχολιασμούς και γράψιμο στα blog μου. Ήταν τέλη Αυγούστου και τα πάρκα και οι αυλές εδώ στο Long Island ήταν υπό κατάληψη: πεταλούδες, μέλισσες, σφήκες, πασχαλίτσες και άγνωστα σε εμένα πολύχρωμα ζωύφια σε επέλαση για τον τρύγο της γύρης των ανθισμένων θάμνων του Αυγούστου.

Και κάπου εκεί, στο τέλος Αυγούστου, με μια φωτογραφία μέλισσας, έκλεισα τον κύκλο των συχνών δημοσιεύσεων – κυρίως στο FB. Το πως και γιατί “it’s complicated” κατά την φεϊσμπουκική ορολογία. Δεν ξέρω αν θα ξαναδώ ποτέ με το ίδιο μάτι το συγκεκριμένο μέσο, αν θα ξαναέχω διάθεση να ασχοληθώ.

Στα blog είχα σκοπό να ξαναγράψω. Μέσα στο χρόνο που πέρασε έχω γράψει μια ντουζίνα κείμενα που δεν δημοσιεύτηκαν ακόμα. Θέμα διάθεσης; Ισως. Περισσότερο, όμως, ήταν θέμα χρόνου και συγκέντρωσης δημιουργικών δυνάμεων για πιο πρακτική, με κάθε έννοια, απασχόληση.

Και μετά ξανάρθαν οι μέλισσες και τα ζωύφια.
Ειδικά οι βομβίνοι, οι αγριομέλισσες ή μπάμπουρες – οι συμπαθητικές, παρεξηγημένες και – ίσως – αδικημένες bumble bees.
‘Οχι μόνο στα πάρκα και αυλές του Long island.
Ήρθαν και στην οθόνη μου, με παλιές, γνώριμες εικόνες και “βελτιωμένα” βιογραφικά.

Οπότε, πρέπει να τις ξαναφωτογραφίσω.
(η φωτογραφία που συνοδεύει το κείμενο είναι φετεινή – αυτό είναι το σωστό όταν ξαναβγαίνουμε σαν “φρεσκαδούρες” – αλλιώς, το παρελθόν θα είναι πάντα κάπου εκεί, με όλα που αυτό συνεπάγεται).

Το μεσοδιάστημα

Όταν δεν γράφω, δεν δημοσιεύω και δεν εκφράζω άποψη, κάνω κάτι πιο σημαντικό: διαβάζω, ερευνώ και παρακολουθώ. Παίζω το αγαπημένο μου παιχνίδι – connect the dots.

Και “κάνω πραγματάκια” κατά τη δημοφιλή έκφραση.
Τα πραγματάκια περιλαμβάνουν κάποιες δουλειές, που θα βγούν στον αέρα μέσα στο Φθινόπωρο και είναι αποτέλεσμα μελέτης, σκέψης, εμπειρίας και πολύ – μα πολύ – κόπου. Με αυτή την έννοια, δεν είμαι μελισσούλα. Δεν τρυγάω τη γύρη των λουλουδιών για να την μεταφέρω αλλού – φτιάχνω πια τις δικές μου κυψέλες χωρίς κηφήνες και βασίλισσες.

Με αυτές τις λίγες και ίσως αόριστες εξηγήσεις για την απουσία ενός ολόκληρου χρόνου, επανέρχομαι στον βομβίνο.

Μια μέλισσα για πάρτη της

Kατά την Wikipedia “Οι βομβίνοι οφείλουν την ονομασία του στην ελληνική λέξη βόμβος (= θόρυβος), δηλαδή το χαρακτηριστικό “βόμβο” που παράγεται κατά την πτήση τους.”
Ας μου επιτραπεί να διαφωνίσω με τη συγκεκριμένη πηγή (και άλλες που αναφέρουν τα ίδια). Έχω δεί από κοντά – πιο κοντά δε γίνεται – δεκάδες βομβίνους. Δεν ενοχλούν, δεν κάνουν θόρυβο, είναι χαμηλού προφίλ, εστιάζοντας την προσοχή τους στον τρύγο της γύρης και και την αποθήκευσή της.
Επίσης, διαβάζω πως οι βομβίνοι ζουν σε μικρές “κοινότητες” – μέχρι 50 άτομα – και το μέλι που παράγουν καταναλώνεται αποκλειστικά από την μικρή κοινότητα, σε φυσικές κυψέλες μη προσβάσιμες σε όντα που δεν ανήκουν στην κοινότητα.
Αυτό μάλιστα!
Με αυτό θα συμφωνήσω, έτσι είναι όλοι οι βομβίνοι.
Η γύρη γίνεται μέλι – ή ζαχαρόπαστα – για να τρέφεται η αποκία των κηφήνων.
Αθόρυβα και νοικοκυρεμένα!

Η αδικία

Εκτός από την ονομασία, ο βομβίνος αδικείται στην μη αναγνώρισή του ως παραγωγικός επικονιαστής. Σαφώς και δεν τόσο παραγωγικός όσο οι μέλισσες οι άλλες.
Κάτι μένει, όμως.
Κάτι από το φορτίο του αφήνει πάνω στους θάμνους που επισκέπτεται.
Όχι πολύ αλλά αρκετό για να θεωρείται και αυτός επικονιαστής.
Δεν είναι η ποσότητα που μετράει αλλά η κίνηση.
Άμα κάνεις συχνές πτήσεις σε περνούν για κανονική μέλισσα-εργάτη.
Άσχετα αν εσύ το μέλι το αποθηκεύεις στην κρυψώνα σου.

Μα πιο άδικο από όλα είναι η συγγραφή της περιγραφής του βομβίνου από άσχετους και ανώνυμους συντάκτες της Wikipedia. Αναπαραγωγή τμηματικών πληροφοριών, παρερμηνείες, συρραφή υποψιών…

Πώς να περιγράψεις σωστά έναν βομβίνο αν δεν έχεις δει από πολύ κοντά πόσο αθόρυβα λειτουργεί; Αν δεν έχεις μετρήσει τι αφήνει και τι κρατάει για πάρτη του; Αν δεν ξέρεις πόσο φιλικό έντομο είναι;

Με πνίγει το δίκιο σου μικρέ βομβίνε.
Μάλλον πρέπει να ξαναγράψω το βιογραφικό σου.
Το πραγματικό.
Επώνυμα και νοικοκυρεμένα.

υ.γ. “Κεντρίσματα” από σφήκες – αντί αυτού – επιστρέφονται στο πολλαπλάσιο.

Advertisements

ΒΑΤΡΑΧΟΣ είναι, τσάμπα τα σάλια…

vatrahos

Εισαγωγή
Το ξέρω, μη βαράτε, οι Ιστορίες για Φιδάκια κινδυνεύουν να γίνουν ιστορίες για πουλάκια! Αλλά δεν έχει φιδάκια τέτοια εποχή στις βορειοανατολικές ακτές του Ατλαντικού.
Τα “φιδάκια αρχείου” τα φυλάω για ειδικές αποστολές και τις ζωντανές οχιές τις έχω αφήσει να τα βρουν με τα κοράκια.
Έχουμε όμως βατραχάκια!

Το σκηνικό
Μια συνηθισμένη μέρα στις αρχές του Μάρτη.
Μια συνηθισμένη διαδρομή κατά μήκος της στενής γλώσσας του Ατλαντικού που μπαίνει στο πάρκο, στενεύει ακόμα περισσότερο και καταλήγει σε βάλτο.
Εκεί στην άκρη του βάλτου, δίπλα στις καλαμιές και πάνω στα δέντρα, το χειμώνα συχνάζουν γλάροι, άγριες πάπιες και χήνες, ένας εντυπωσιακός – αλλά μόνιμα μουτρωμένος – σταχτοτσικνιάς και, τώρα τελευταία, ένα γεράκι με αιματοβαμμένα νύχια.

Όλα τα πουλιά βρίσκονται εκεί για τον ίδιο λόγο, τις μάσες!
(Μμμμ…  τι μου θυμίζει αυτό;)

Αυτά τα συνήθως θολά και μάλλον μολυσμένα νερά, όσο απίστευτο και αν φαίνεται, φιλοξενούν εκατοντάδες χέλια, πολλά βατράχια και χιλιάδες μικρά ψάρια. Οι μάσες για τα ορνιθοειδή και τα αρπακτικά!
(και αυτό κάτι μου θυμίζει!)
Τα παλιρροιακά ρεύματα του καναλιού είναι τόσο έντονα που η στάθμη του νερού κυμαίνεται από μερικούς πόντους μέχρι ενάμιση μέτρο.

Όταν πέφτει η στάθμη στο χαμηλότερο επίπεδο, ξεπροβάλει η βρωμιά του βυθού και εκτυλίσσονται αναπάντεχες σκηνές.
(όπως όταν κάποιος ανοίξει το σιφόνι και τα σκ γνωστά υλικά που καταφέρνουν να επιπλέουν, πηγαίνουν στη σωστή τους θέση, στον πάτο…)

Σήμερα το κανάλι είναι σχεδόν στεγνό στο πάνω μέρος και με χαλάει η ασχήμια του. Ακόμα και οι όμορφες πρασινοκέφαλες πάπιες είναι λασπωμένες και ψάχνουν άτσαλα για τροφή μέσα στη μαυρίλα.
Λίγα βήματα πιο πάνω βλέπω κάτι περίεργο πάνω στο γρασίδι του μονοπατιού.
Αμαν! Παραλίγο να το πατήσω… μπλιάχ!
Τι;
Ένας ψόφιος βάτραχος, ανάσκελα και σε κατάσταση εμφανέστατου τυμπανισμού.
(μια “μπουσάκα τούμπανο” όπως λένε στο χωριό μου)

Φυσικά και υπάρχει λογική εξήγηση για την τύχη του βατράχου και τη θέση που βρέθηκε.  Ένα άτσαλο πήδημα και τσουπ! βρέθηκε ανάσκελα στο μονοπάτι με καρούμπαλο. Αυτό μου είπε και ο “φίλος μου” ο ποδηλάτης που περνούσε εκείνη τη στιγμή από τον ποδηλατόδρομο δίπλα.
(Τα εισαγωγικά επειδή δεν ξέρω το όνομά του – ούτε και εκείνος το δικό μου – αν και μιλάμε για λίγο κάθε φορά που συναντιόμαστε στο πάρκο, εκείνος με το ποδήλατο και εγώ περπατώντας. Ξεκινάει πάντα αυτός την κουβέντα με το ίδιο “Hey, did you get anything good today?”  εννοώντας αν έβγαλα καμιά φωτογραφία της προκοπής. Και τελειώνει πάντα την κουβέντα λέγοντας πως πρέπει να κάνει 3-4 γύρους ακόμα για να ικανοποιήσει το πρόγραμμα που απαιτεί ο καρδιολόγος του ώστε να του επιτρέπει να καπνίζει 2 τσιγάρα την ημέρα. Ενδιάμεσα μιλάμε για τον καιρό, τους γλάρους, το πρωτάθλημα baseball, τα windows 10 και άλλα πολλά.  Κάνω αυτή την παρένθεση επειδή έχω σκεφτεί μήπως είναι serial killer που “καλλιεργεί” τα μελλοντικά του θύματα – you never know! Εδώ μας βγήκαν λαμόγια και σκαρτούρες τα “καλύτερα παιδιά.” )

Anyway, πίσω στο ψόφιο βατραχάκι.

Την αηδία ακολουθεί η περιέργεια. Μα και η συνήθεια να ψάχνω για εξηγήσεις πέρα από τις κοινά αποδεκτές, οι οποίες έχουν μια τάση να είναι και στημένες,  καθώς και η αδυναμία που έχω να συνδέω τις κουκίδες.
Οπότε, αποκλείεται το ζωντανούλι να ψόφησε επειδή πήδηξε πιο ψηλά και πιο πέρα και βρήκε σε ξέρα.
Από τα φιλιά των ορνιθοειδών τουμπάνιασε!
Και στο μονοπάτι βρέθηκε από κλωτσιά.
Το έχουν αυτό οι κότες, όλων των ειδών και υποειδών.

Πρώτα σε φιλούν με την προσδοκία να γίνεις πρίγκηπας. Αν τις απαγοητεύσεις πας ολοταχώς να μετρήσεις τις βρούβες ανάποδα. Σκέτους βατράχους έχουν και στην αυλή τους, στα βαλτωμένα νερά που περικλείουν το στενό κοτέτσι τους.

Τι να σε κάνουν εσένα;

Το ζητούμενο είναι το στέμμα και η δανεική λάμψη που μπορεί να τους εξασφαλίσει. Και όχι μόνο. Είναι και η προσδοκία αναρρίχησης σε μέρη πιο στεγνά, πιο ασφαλή και πιο χλιδάτα. Θα καταναλώσουν πολύ σάλιο μέχρι να κερδίσουν την εμπιστοσύνη σου, τα φιλιά των ορνιθοειδών δεν είναι ποτέ στεγνά. Η ψυχή τους, ναι. Το μυαλό τους, ναι.

Μα εσύ είσαι ένας απλός βάτραχος. Χωρίς στέμμα, χωρίς παλάτι.
Όμως, έχεις τίτλο. Δεν έχει σημασία αν τον σκαρφίστηκες από το πουθενά για να κάνεις και εσύ το κομμάτι σου. Στη χώρα του “ό,τι δηλώσεις είσαι” ζεις, μικρό το κακό.

Τα φιλιά, τα σάλια, τα κομπλιμέντα, τα στημένα χαμόγελα και οι πόζες αλαμπρατσέτα στο φακό των άλλων ζωντανών του δικού σου βούρκου της υποκρισίας, είναι το κόμιστρο για ένα ταξίδι σε προορισμό που μόνιμα απομακρύνεται. Αυτό, στην καλύτερη περίπτωση.
Στη χειρότερη έχουμε μια μπουσάκα τούμπανο, σκασμένη από τα γλοιώδη φιλιά,  και κάποιες κότες με κόρυζα αφού κατασπατάλησαν ανώφελα τα σάλια τους.

Κοινώς, την πατήσατε και οι δύο.

Μα δε σε λυπάμαι μικρέ βάτραχε.
Για τις κότες ούτε λόγος. Μόνο κατσαρόλα!

υ.γ. 1 Εγώ, όμως, δεν είμαι ούτε βάτραχος ούτε κότα, είμαι άλλο είδος ζωντανού – που δε μπορώ να σου αποκαλύψω ακόμα. Έτσι, συνεχίζω τις βόλτες μου γύρω από τα θολά νερά των βάλτων του Ατλαντικού και κινδυνεύω μόνο από τον ποδηλάτη (που μπορεί να μην είναι αυτό που φαίνεται). Πάντως, δεν τον “κόβω” για λαμόγιο, άσχετα αν δεν ήμουν πάντα τσακάλι στην αναγνώριση του συγκεκριμένου είδους, ακόμα και όταν ήταν δίπλα μου. Η απόσταση, ο χρόνος και η έρευνα – ειδικά η τελευταία – με έχουν βοηθήσει να κλείσω αυτό το κενό. Δεν υπάρχει πια λόγος “to mind the gap.”

υ.γ. 2 Όχι, δεν είναι όμορφο το παρακάτω θέαμα αλλά οι αποδείξεις είναι αποδείξεις, πως να το κάνουμε;

valtos poulia vatrahos

υ.γ. 3 Τσιλ άουτ, ντήαρ
Ξέρεις πόσα από “αυτά” τα μαθήματα κάνουν στο Αμέρικα οι φοιτητές του marketing?
I know that S#iT well, don’t be a s*cker.


ΤΡΟΛΛάλησα! Εξισώσεις ΚΑΡΜΑ…

Τρολλ στα Τρολλ της Ζωής μας
Η επικαιρότητα γράφει τις πιο απίστευτες ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΦΙΔΑΚΙΑ!
Γεγονότα, δηλώσεις, τρολλ έξυπνα και παλαβά, σχολιασμοί να κόβεις φλέβα … και απίστευτες δημοσιεύσεις στα social media.
Πότε η έμπνευση θα είναι δική μου, πότε θα “δανείζομαι” από κάποιους φίλους και φίλες που γράφουν τα πιο εκπληκτικά status
στο Facebook, Twitter, κτλ. Και θα τα κάνω εικόνες με την ελπίδα να φέρνουν ένα χαμόγελο που τόσο χρειαζόμαστε όλοι στους δύσκολους καιρούς.
Ακόμα και όταν αυτό το χαμόγελο έχει και μια δόση πίκρας…
δεν είναι πουλιά...

(Σημ: έχω αλλεργία στην κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας… τα γραφικά που χρησιμοποιώ είναι με Γενική Άδεια Ελεύθερης Χρήσης, εκτός από τις ελάχιστες φορές που μπορεί να χρησιμοποιήσω κάποιο το οποίο έχει εμφανιστεί παντού και δεν είναι δυνατόν να βρεθεί η αρχική πηγή. Τα υπόλοιπα, ξέρετε…)


%d bloggers like this: