Tag Archives: πρόεδρος

ΟΧΙ, κυρία grower, δε θέλω να παίξουμε!

Έχω συμφιλιωθεί, τελικά, με το γεγονός πως δεν πρόκειται να αγιάσω.
Ούτε θέλω. Μα και να ήθελα, δε με αφήνουν.
Και οι προκλήσεις έρχονται από τις πιο απίθανες πηγές.

Το LinkedIn δεν το ανοίγω συχνά. Δεν κατάφερα ποτέ να το συμπαθήσω σε βαθμό που να μου γίνει καθημερινή συνήθεια. Ναι, έχω προφίλ. Ναι, το ενημερώνω που και που. Ναι, βρίσκω μηνύματα και “αιτήματα σύνδεσης” όταν το ανοίγω. Κυρίως άσχετα, από spammers ή άτομα που δεν καταλαβαίνουν τη διαφορά του συγκεκριμένου μέσου από το Facebook. Και από εκείνο το ανεκδιήγητο Πανεπιστήμιο στην Αυστραλία που επιμένει να μου πουλήσει μεταπτυχιακό πρόγραμμα οικονομικών σπουδών στη Μελβούρνη (το γιατί είναι γελοίο αυτό, είναι άλλου παπά ευαγγέλιο).

Είχα, λοιπόν, δύο ή τρεις εβδομάδες να ασχοληθώ με το LinkedIn.
Άνοιξα τις ειδοποιήσεις κάπως αδιάφορα, μηχανικά. Τρία άτομα θέλουν να συνδεθούν μαζί μου: ένας άγνωστος, μάλλον spammer από Ασία μεριά, ένας δημοσιοσχεσίτης από Αθήνα που ψάχνει να εμπλουτίσει τη λίστα ηλεκτρονικών διευθύνσεων για να πουλήσει σεμινάρια χαλάρωσης και διαχείρισης χρόνου, και ένα γνωστό όνομα χωρίς φωτογραφία – αυτό που στο twitter λέγεται προφίλ-αυγό.
Ξανακοιτάζω το όνομα. Δεν είναι δυνατόν!
Προβληματίζομαι για λίγο, δεν έχω αποφασίσει αν πρέπει να θυμώσω ή να γελάσω.
Ξανακοιτάζω.
Αποκλείεται να είναι αυτή, δεν μπορεί να έχει τόσο θράσος.
Μα, τα υπόλοιπα στοιχεία δεν αφήνουν περιθώρια αμφιβολίας.

Λοιπόν, άκου κυρία grower, για να μην το κουράζουμε περισσότερο, κάνει και ζέστες αυτή την εποχή και τα πολυετή φυτά, όπως γνωρίζεις, δεν αντέχουν και πολύ εκτός τεχνητού περιβάλλοντος.
Μήπως με μπέρδεψες με τα σαλιγκάρια του κήπου και της κλίκας σου;

saligaria

Ναι, και εμείς έχουμε κάνει παρέα με σαλιγκάρια. Αλλά, για όσο βλέπαμε μόνο το ωραίο κέλυφος. Μόλις ξεπρόβαλε ο γλοιώδης εσωτερικός κόσμος τους, πήραμε δρόμο, και κρατάμε ομπρέλα για να μη λερωθούμε περισσότερο από τα σάλια τους.

Μήπως πίστεψες πως ξέχασα, ή θα ξεχάσω, την αντιδεοντολογική και ανήθικη συμπεριφορά συγκεκριμένης, διαπλεκόμενης, κλίκας σε βάρος μου; Όταν, για να κρύψετε και να καλύψετε ελλείψεις, ανικανότητα, ολιγωρία και, ενδεχομένως, απάτες μελών της συγκεκριμένης παρέας, γυρίσατε το δάχτυλο να δείξετε και να συκοφαντήσετε το άτομο που σας ξελάσπωσε;
Too bad! Τα γραπτά μένουν και περιέχουν μικρά, αλλά και μεγάλα, διαμαντάκια.

Οπότε, μη μου γράφετε, μη μου τηλεφωνείτε.
Και αν μου ξαναγράψετε, φροντίστε μέχρι τότε να έχετε εξοικειωθεί κάπως περισσότερο με το διαδίκτυο. Η προώθηση e-mail δεν είναι για αρχάριους.
Και μη μπερδεύετε τη μέχρι τώρα σιωπή μου με αδυναμία.
Κάτι περιμένω και εγώ. Τί;
Ίσως, τη βροχή που θα κάνει τα σαλιγκάρια να ξεθαρέψουν και να κάνουν μεγαλύτερη βόλτα από αυτή που είναι στις προδιαγραφές τους.
Κάτι μου λέει πως αυτό δε θα αργήσει πολύ.
Μέχρι τότε, ίσως να έχω υποκύψει στην πειθώ του νεαρού με τα σεμινάρια χαλάρωσης και διαχείρισης χρόνου, και να μην πονέσει πολύ το τίναγμα του δέντρου της ντροπής. Δηλαδή, να μην τσαλακωθούν όλα τα σαλιγκάρια, μόνο αυτά με τα πιο γλοιώδη σάλια.

Μέχρι τότε, να μου φιλήσεις τον πρόεδρο. Ποιόν από όλους;
Μα εκείνον που “διαχειρίστηκε” τα λεφτά της χορηγίας, dear!

υ.γ. 1  και, πληζ, μοιράσου αυτό το μήνυμα με τους διακινητές προσφοράς, πολιτισμού, παράδοσης, κ.ο.κ. : to whom it may concern… στο Αμέρικα, όπως οφείλετε να γνωρίζετε, κάποιες πράξεις που μπορεί να φαίνονται απλές παρατυπίες, και “προνόμιο των παραγόντων” , είναι παραβάσεις τύπου φέντεραλ κραϊμ… know what I mean?
υ.γ. 2 Επαναλαμβάνω, τα γραπτά μένουν. Και τα δικά μου, και τα άλλα. Σε όλα τους τα revisions.

Advertisements

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Greek Lover με τρίχα για πουλόβερ

Guest Blogger ΜΙΤΣΗ

Guest Blogger ΜΙΤΣΗ

Ναι ομορφιές μου, έχω πεθάνει – ή ψοφήσει αν προτιμάτε – εδώ και καιρό.  Η έβδομη ψυχή μου βγήκε 15 Ιουλίου, 2012. Συγκεκριμένα, την κοπάνησα για τον γατοπαράδεισο την ημέρα των γενεθλίων της «δικιάς μου». Και δεν λέω «της ιδιοκτήτριας μου» επειδή εμείς οι γάτες δεν έχουμε αφεντικά. Αυτός είναι και ο λόγος που με επέλεξε για κατοικίδιο, δεν άντεχε την δουλοπρέπεια των σκυλιών. Εκτός συστήματος και με απέχθεια για το περιττό και υποκριτικό savoir-faire, βρήκαμε κοινό κώδικα επικοινωνίας οι δυο μας. Γι’ αυτό και δεν έχουμε κόψει την επικοινωνία ούτε τώρα. Γίνεται πάντα με δική μου πρωτοβουλία – αυτό μας έλλειπε! – όποτε θεωρώ πως πρέπει να τα πούμε. Πως επικοινωνούμε; Την πιάνω στο ύπνο και μου τα λέει όλα.

Όπως τούτη την ιστορία…..

– Νιάρρρρρρρρρρ… Ξύπνα!
– Και να ήθελα να κοιμηθώ… Λέγε, να τελειώνουμε.
– Δεν το βλέπω να τελειώνουμε σύντομα. Μέχρι να γίνω διάσημη author-journalist, πάρε το απόφαση πως ο ύπνος σου θα έχει κενά.
– Εγώ φταίω που δεν σε άφησα στην τύχη σου σε εκείνο το χωράφι στην Κρανιά. Ήσουν, όμως, μικρό και τρισχαριτωμένο τότε. Που να ήξερα τι μπελάς θα γίνεις, ακόμα και μετά ψόφον….
– Άσε τις κολακείες, δεν σου πάνε. Πρέπει να μιλήσουμε για τον Πρόεδρο.
– Ποιόν από όλους; Όλοι Πρόεδροι είναι.
– Αυτόν που κάνει ζημιές, τσαχπινιές και ψιλο-χοντρο-ατασθαλίες αλλά μετά βγαίνει λάδι….
– Μα αυτό περιγράφει όλους τους προέδρους και προεδρεύοντες! Γίνε πιο συγκεκριμένη.
– Ο Πρόεδρος της Παγκόσμιας Λέσχης Πολιτιστικής Συνενοχής και Εργολαβιών «ΟΙ ΛΩΤΟΦΑΓΟΙ»
– Αααααααααααααααα! Έτσι πες… η Προεδράρα του Παχνιού που λέγαμε τις προάλλες. Ο αχυράνθρωπος του γαϊδάρου! Ο Greek Lover με τρίχα για πουλόβερ!
– Εξκιούζ μι; Δεν καταλαβαίνω. Το άχυρο το πλέκουν πουλόβερ;
– Όχι βρε ψοφίμι! Το άχυρο το ταΐζουν στα πρόβατα.
– Έλα παχνί στον τόπο σου!
– Αδύνατον! Το παχνί είναι international, το είπαμε αυτό.
– Για λέγε…
– Αυτός είναι ο τωρινός Πρόεδρος, ο τελευταίος από μια σειρά επίλεκτων αχυρανθρώπων.
– Τι εννοείς;
– Όσοι έχουν περάσει από αυτή τη θέση είναι διακεκριμένοι σε κάποιον τομέα, σκέτα μπουμπούκια. Για παράδειγμα, είχαμε τον κοντό συγγενή γνωστού Αγίου, τον μολυβοτρίφτη που πιάστηκε με το χέρι στα σοκολατάκια και, βεβαίως-βεβαίως, τον «Πλανητάρχη-Ρήτορα στην πλατεία του χωριού του» που λάτρευε την ορθογραφία και τα ιντερνέτια. Εδώ που τα λέμε, για όλους πρέπει να γράψεις αν και ο Greek Lover έχει όλα τα προσόντα των παραπάνω.
– Όπως λέμε σαμπουάν 2 σε 1;
– Και βάλε! Ψώνιο, ψευτομαγκιά, αλαζονεία, ημιμάθεια, ναρκισσιστικό σύνδρομο, κομπίνα, κ.ο.κ. Πάνω από όλα, όμως, είναι και γόης. Στο πέρασμά του – ισχυρίζεται – πως πέφτουν ξερές οι γυναίκες.
– Όπως οι μικρές Τερέζες από το γνωστό κατσαριδοκτόνο;
– Όπως εσύ στο πιπέρι και στις πορτοκαλόφλουδες που έβαζα στις γλάστρες της βεράντας για να μην ανακατεύεις τα χώματα.
– Κρυάδες! Πάμε παρακάτω… Πες μου καμιά ιστορία του Προέδρου…
– Νυστάζω… άσε με να κοιμηθώ. Και δεν γίνεται να γίνεις author-journalist αν δεν βάλεις ουρά κάτω να κάνεις έρευνα στα αρχεία.
– Καλά στριμμένη! Δεν πιστεύω να άλλαξες κωδικούς;
– Όχι! Ισχύουν οι γνωστοί κωδικοί:
Login: ekeieinaiolagrammena password: staarxeiamou!
– Νιάρρρρρρρρρρρρρρρ…. Όνειρα γλυκά!
– Χρρρρρρρρρρρρρρρρρρρ……………..

Εδώ που τα λέμε, δεν ήθελα να μου πει την ιστορία του Προέδρου. Γιατί να μοιραστώ τη λεζάντα μαζί της; Τώρα μάλιστα που έχω μάθει – εκτός από e-mail και word – να ανοίγω και πιντιέφια και διαδίκτυα, βρίσκω περισσότερα στοιχεία από όσα χρειάζομαι. Εκείνα τα συνημμένα με δυσκολεύουν λίγο ακόμα αλλά επιστρατεύω όλη την γατίσια καπατσοσύνη μου επειδή εκεί είναι όλος ο μεζές το ζουμί. Βέβαια, ελάχιστα αρχεία βρήκα με συγγραφέα τον ίδιον. Δεν τα πήγαινε και καλά με το γράψιμο, όχι πως στα προφορικά ήταν καλύτερος. Τα περισσότερα ήταν γραμμένα από τον «αντί αυτού» στο μαγαζί, άτομο περιορισμένης ευθύνης μεν, απεριόριστου θράσους δε. Με κενό το ρετιρέ αλλά με πολλούς ορόφους-τίτλους. Θα είχα βγάλει τα ματάκια μου να τα διαβάσω όλα αυτά αν δεν τα είχα μικρά αλλά γατίσια!
Ο Πρόεδρος, λοιπόν, εκτός από τοπ αχυράνθρωπος στο παχνί – διορισμένος από τον γάιδαρο και με τη σύμφωνη μουγκαμάρα των υπολοίπων αχυρανθρώπων – ήταν και κάτι που λέγεται μπιζιναδόρος. Κάτι σαν επιχειρηματίας αλλά στο πιο χαλαρό του. Η κουτοπονηριά στις συναλλαγές του επέτρεπε να κινείται σε πολλούς χώρους. Από κτηματομεσίτης διάθεσης άγονων ραχών – σε συνεργασία με το ρασοφόρο αρπακτικό – μέχρι την παραγωγή και διακίνηση πολιτιστικού υλικού. Οι απολαβές από τις μπίζινες ήταν τόσες ώστε να μπορεί να απολαμβάνει την παρέα ξανθών ή μελαχρινών συνοδών – μονίμων μέχρι νεωτέρας – στα διάφορα πόρτα όπου αλώνιζε τα καλοκαίρια και άπλωνε την τριχωτή κορμάρα του στο κατάστρωμα κάποιου σκάφους αγνώστου ιδιοκτησίας. Καμιά φορά, όμως, χρειαζόταν να παραστεί και σε επίσημες εκδηλώσεις, έστω για την επικύρωση της θέσης του και την ικανοποίηση του βλαχοσυμπλέγματός του. Τότε έβαζε το πουκάμισο το καλό, εκείνο που φύλαγε σαν κόρη οφθαλμού από χρόνο σε χρόνο για τέτοιες περιστάσεις. Κάτι σαν σήμα κατατεθέν ένα πράγμα. Φωτογραφημένο περισσότερες φορές από όσες τραγουδημένο το Πουκάμισο το Θαλασσί του Νταλάρα. Πάντα όμως φορεμένο με τα κουμπιά ανοιχτά από τον λαιμό μέχρι σχεδόν τον αφαλό – μια διαδρομή-βουνό – ώστε να αναδεικνύονται οι χρυσοί κάβοι πάνω στο πυκνόφυτο πελαγίσιο στέρνο του.pulover2
Οι περιπέτειες του Προέδρου πολλές, τόσο στον ήλιο του καλοκαιριού όσο και στους πάγους του χειμώνα. Όμως, πάντα τα κατάφερνε, ήξερε πώς να μανουβράρει τις σκούνες. Είχε, βέβαια, και την συμπαράσταση και κάλυψη του Παχνάρχη-Γαϊδάρου μια και το άχυρο πάντα χρειάζεται αχυράνθρωπους για να κυκλοφορεί. Όπως τότε που βρέθηκε ελλειμματικό το απόθεμα σε μια από τις αποθήκες του παχνιού. Τον είχαν εμπιστευτεί να το φυλάει αλλά προέκυψε ανωτέρα βία και έπρεπε να το διαθέσει για άλλη χρήση. Δεν είχε υπολογίσει, βλέπετε, στην πρόσκρουση του φουσκωτού του με μια Κρητικιά μαούνα! Πώς αλλιώς
να βουλώσει την τρύπα στο σκάφος; Το σαβούρωσε με το εν λόγω απόθεμα, σίγουρος πως αν ανακαλυφθεί το κενό στην αποθήκη θα τον καλύψει ο γάιδαρος. Το μόνο πρόβλημα που έμενε να λυθεί ήταν η ασυνέπεια στην παράδοση του αποθέματος στον πελάτη. Ο γάιδαρος όμως τον ξελάσπωσε για άλλη μια φορά! Χρέωσε την ασυνέπεια στους εργάτες, πούλησε μέρος του συναισθηματικού αποθέματος του παχνιού σε κάποιους ανυποψίαστους και συμπλήρωσε το κενό. Ο πελάτης – που δεν ήταν και γνωστός για την μπέσα του οπότε δεν είχε και ηθικό δίλλημα – έμεινε ευχαριστημένος με το προϊόν, όπως αυτοί που τρώνε με βουλιμία τις φράουλες από τη Νέα Μανωλάδα χωρίς να σκέφτονται το αίμα που έχουν επάνω τους. Στη γιορτή για το κλείσιμο της συμφωνίας ήταν όλοι εκεί – πελάτης, γάιδαρος, μουγγοί αχυράνθρωποι και κάποιοι λίγοι παραμπαστοί – για να χειροκροτήσουν τον Πρόεδρο που έβγαλε το Παχνί ασπροπρόσωπο μια ακόμα φορά. Και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα…
(όμως, σχετικό είναι και αυτό μια και η γατίσια μου διαίσθηση μου λέει πως οι Κρητικές μαούνες δεν σηκώνουν μόνο το μεσαίο δάχτυλο κατάρτι… επιπλέον, κάτι έπιασαν και τα μουστακάκια-ραντάρ για μια αμαξοστοιχία που έρχεται… βλέπω τον Πρόεδρο στο τέλος να κυκλοφορεί μόνο με έλκηθρο)
Wow και νιάααααααααααααρρρρρρρρρρρρρρρρρρ…

Μέχρι να τα ξαναπούμε,
Μάτς Μουτς
Μίτση Ψιψάκη
Υ.Γ. Μπορεί η ιστορία να είναι αληθινή, μπορεί και όχι…
Πνεύμα – γατίσιο – είμαι, πνεύμα κάνω….


%d bloggers like this: