Tag Archives: τα στερνά τιμούν τα πρώτα

ΓΙΑ ΑΠΙΣΤΟΥΣ Θωμάδες και Θωμαίδες

korakas

Δε με πίστεψες όταν έγραψα για τα κοράκια, έτσι δεν είναι;

Φταίω και εγώ για αυτό – τότε δε σου έδωσα αποδείξεις. Όμως, έχουμε και δουλειές, καλό μου. Πρόσφατα ήρθε το υλικό, τώρα στο δείχνω. Και ήρθε χωρίς να το ψάξω, με βρήκε και έκανε ΚΡΑ!
Για να δούμε… ΒΓΑΖΕΙ κόρακας κοράκου μάτι; Και αν ΝΑΙ, εσύ – που έχεις λουστεί τον χαρακτήρα του κόρακα – τι κάνεις σε αυτή την περίπτωση;

(η ιστορία μας ξεδιπλώνεται σε τρεις φάσεις, 2 Κυριακές και μια Τετάρτη της Άνοιξης 2016)

ΦΑΣΗ 1η – Τα μαύρα πουλιά και τα ασορτί εργαλεία τους

κορακομαχίες

Κορακομαχίες – τα μαύρα πουλιά και το φτυάρι τους!

Είναι Κυριακή, πρωί προς μεσημέρι, και βρίσκομαι στο τέρμα του πάρκου, στο μικρό αγκυροβόλιο. Κουβαλάω, όπως πάντα, τη φωτογραφική μηχανή. Για τους φίλους μου τους γλάρους. Δεν υπάρχει διάθεση για καταγραφή των μαύρων πουλιών που βγήκαν πίσω από τα δέντρα και σουλατσάρουν λίγο πιο πέρα.  Στα τσακίδια!
Μέχρι τη στιγμή που αρχίζουν έναν άγριο καυγά και είναι πλέον δύσκολο να τα αγνοήσω. Τότε, εκτός από τα ράμφη, που στοχεύουν αποκλειστικά στο μάτι του συντρόφου, παρατηρώ και ένα μικρό πλαστικό φτυάρι. Από αυτά που χρησιμοποιούμε για την άμμο της γάτας ή στον κήπο. Πρέπει να το έχει αφήσει εκεί κάποιος από τους εργάτες του πάρκου που έστρωναν χαλίκια τις προηγούμενες μέρες.
Τι το περίεργο;
Μα, είναι και αυτό μαύρο!
Ασορτί με τα κοράκια.
Επειδή τίποτα δεν είναι τυχαίο, από ένστικτο ανοίγω τη μηχανή και τραβάω μερικές φωτογραφίες. Χωρίς διάθεση για σωστή λήψη, χωρίς να σηκωθώ καν από το παγκάκι. Απλά, κάτι μου λέει πως θα βγει μια ιστορία από αυτό το σκηνικό. Τότε, το ένα από τα μαύρα πουλιά γυρνάει και με κοιτάζει με ένα βλέμμα που δεν αφήνει αμφιβολίες για τον χαρακτήρα και προθέσεις του. (μεσαίο καρέ στην παραπάνω εικόνα)
Όπως τα “άλλα” κοράκια, με τη μαύρη ψυχή και τη γλώσσα-φτυάρι.

ΦΑΣΗ 2η – Ο κουτσός κόρακας και η κορακίσια αλληλεγγύη

Πάλι Κυριακή πρωϊνο-μεσήμερο, δυο εβδομάδες μετά. Αυτή τη φορά είμαι στο πάρκο της μικρής λίμνης της γειτονιάς. Είναι μια όμορφη όαση, με μεγάλη ποικιλία δέντρων, με κολυμβητήριο, γήπεδα για διάφορα αθλήματα, χώρους για πικ-νικ και τα γνωστά αμερικάνικα pavillion – τις κυκλικές, σκεπαστές, ξύλινες κατασκευές για εκδηλώσεις και συνεστιάσεις. Η λίμνη είναι σημαντικός υδροβιότοπος, με πολλά είδη μόνιμων και αποδημητικών πουλιών – από χουλιαρόπαπιες και κύκνους, μέχρι γλαρόνια και τσικνιάδες. Η ποικιλία των δέντρων, και οι καρποί τους την άνοιξη, είναι πόλος έλξης για πολλά μικρότερα πουλιά όπως καρδινάλιους, κούκους, κότσιφες, σουσουράδες, κοκκινολαίμηδες και πολλά άλλα.
Σήμερα, όμως, έχει και κοράκια το πρόγραμμα. Ίσως επειδή τα δέντρα αυτή την εποχή είναι φορτωμένα με φωλιές μικρότερων πουλιών γεμάτες αυγά ή νεοσσούς. Πάντα ξέρουν τα μαύρα πουλιά που υπάρχει εύκολη λεία.
Την προσοχή μου τραβάει ένα μαύρο πουλί στο έδαφος, στην άκρη του νερού. Κάνει άτσαλες κινήσεις και πολλές προσπάθειες να πετάξει πάνω από το χαμηλό συρματόπλεγμα. Χωρίς αποτέλεσμα.

μαυρο πουλί

Ένα παγιδευμένο μαύρο πουλί προσπαθεί να δραπετεύσει από τη μικρή φυλακή του.

Είναι φανερό πως έχει κάποιον τραυματισμό στο πόδι ή το φτερό. Βλέπω την απελπισία του και το λυπάμαι. Άσχετα από το χρώμα του και το ποιόν του. Για λίγο, όμως. Ακόμα και τώρα, που δεν έχει αυτό το μίσος στο βλέμμα, μόνο απόγνωση, δεν παύει να είναι κοράκι.
Πρέπει να είναι και νηστικό γιατί καταδέχεται ένα κομμάτι ψωμί που του πετάει ένα πιτσιρίκι που ταίζει τις πάπιες εκεί δίπλα. Το αρπάζει και κούτσα-κούτσα πάει λίγο πιο πέρα. Και τότε το παίρνουν χαμπάρι τα άλλα κοράκια, οι μέχρι χθες φίλοι και σύντροφοι.

κοράκια

Κορακίσια αλληλεγγύη – όχι, δεν είναι ΜΚΟ!

Με συνοπτικές διαδικασίες, του αρπάζουν το ψωμί, το κάνουν πέρα, το αφήνουν μόνο και ανήμπορο στο έδαφος και ξαναπετούν στα ψηλά τους λημέρια.
Και εγώ, συνέχισα τη βόλτα μου και ξέχασα το μαύρο πουλί και το πρόβλημά του.
Μα ήταν, όπως φαίνεται, γραφτό να ξανασυναντηθούμε.

ΦΑΣΗ 3η – Το άδοξο τέλος ενός μαύρου πουλιού

Λίγες μέρες αργότερα, την Τετάρτη, σταματάω στην απέναντι όχθη της λίμνης, αυτή που είναι εκτός πάρκου και δίπλα στο δρόμο. Βλέπω, με έκπληξη, το τραυματισμένο πουλί να σέρνεται κατά μήκος του νερού. Δεν μπορώ να καταλάβω πως έφτασε μέχρι εδώ. Είναι φανερό πως το φτερό του είναι πια σε άθλια κατάσταση – σαν φτερό αεροπλάνου που ακούμπησε με το πλάι στην πίστα προσγείωσης.

κόρακας

Ένα πρώην αρπακτικό στο έδαφος

Δεν προσπαθεί καν να πετάξει, πασχίζει μόνο να μπει στο νερό – μάλλον για να περάσει απέναντι.  Μα τα βρίσκει σκούρα και προσπαθεί να γυρίσει πίσω. Ίσα που επιπλέει και σε κάθε νέα προσπάθεια βουλιάζει περισσότερο. Σε λίγο θα πνιγεί.
Σκέφτομαι πως αυτό το τέλος, πέρα από οδυνηρό,  είναι εξευτελιστικό για ένα πουλί που έχει μάθει να πνίγει και όχι να πνίγεται.
Λίγα μέτρα πιο πέρα βλέπω ένα κομμάτι λάστιχο κήπου και ένα ξύλο. Αν του τα πετάξω, μπορεί να πιαστεί και να βγει από το νερό. Δεν έχει ελπίδες επιβίωσης, αλλά ας πεθάνει στη στεριά.
Και τότε θυμάμαι πως είναι κόρακας.
Θυμάμαι το βλέμμα εκείνου του κορακιού στο αγκυροβόλιο.
Το βλέμμα κάθε κορακιού που έχω συναντήσει.
Τα χαμένα σωσίβια που έχω ρίξει στα διάφορα μαύρα πουλιά.
Και αφήνω την τύχη του στη σοφία της φύσης.

πνιγμός κόρακα

Άμα πετάς παρέα με άλλα κοράκια, για καλό και για κακό, ή μάθε κολύμπι ή βάλε μπρατσάκια – το νερό δεν είναι το στοιχείο σου

Για το τέλος: Όχι, δεν έκανα τον κόπο να φωτογραφίσω τα άλλα κοράκια που πετούσαν από πάνω, μάλλον για να κατασπαράξουν το φρέσκο πτώμα.
Αυτά είναι ενδοοικογενειακές υποθέσεις!

Υ.Γ. Κοιτάζοντας τα νερά της λίμνης, ήρεμα πια αφού κατάπιαν το πουλί, είχα ήδη συνθέσει αυτή την ιστορία. Με κάποιες τύψεις για μια μισή αλήθεια. Δεν είναι ακριβώς κοράκια αυτά τα πουλιά στις φωτογραφίες, αν και μοιάζουν πολύ σε εμφάνιση και σε συμπεριφορά – American Crow λέγονται. Τα κανονικά κοράκια τα έχω αφήσει πίσω.
Για να τα βρούν μεταξύ τους.

reflections

Δεν τελειώνουν οι στρατιές των μοχθηρών μαύρων πουλιών, μα το νερό πάντα ανανεώνεται, λιμνάζει, κυλάει, εξαγνίζει και εξαγνίζεται.

Υ.Γ. 2 Μια ακόμα επικίνδυνη δραστηριότητα για κοράκια είναι το skating on thin ice, αλλά δεν είναι εποχή να ανησυχούμε για αυτό ακόμα. Όχι μέσα στις ψευδαισθήσεις, χαρές, εικόνες, νότες, χρώματα, αρώματα και …σπόρια του καλοκαιριού. Carry on, dear!Save

Save

Save

Save

Save

Advertisements

BIRD STRIKE! Σε πορεία σύγκρουσης με τα Κοράκια

Bird Strike λένε στην Αμερική – και στην διεθνή αεροπορική γλώσσα – το συχνό φαινόμενο της σύγκρουσης ενός σμήνους πουλιών με αεροπλάνο, συνήθως κατά την απογείωση του δεύτερου. Πολλές φορές , ανάλογα με το σημείο πρόσκρουσης, το αεροπλάνο παθαίνει ζημιά και πρέπει να προσγειωθεί άμεσα ώστε να εκτιμηθεί η βλάβη. Σε ακραίες περιπτώσεις, τα πουλιά πέφτουν πάνω στον κινητήρα και η ζημιά που προκαλούν μπορεί να οδηγήσει ακόμα και στην συντριβή του αεροπλάνου. Σε όλες, όμως, τις περιπτώσεις, είτε σε απλή πρόσκρουση με την άτρακτο, είτε σε αναρρόφηση από τους κινητήρες, τα πουλιά γίνονται φτερά και πούπουλα – άσχετα από την τύχη του αεροπλάνου!

σε πορεία σύγκρουσης με τα κοράκια

Θέλει μαεστρία η πτήση ανάμεσα στα μαύρα πουλιά!

Οι γλάροι και οι Καναδέζικες χήνες είναι οι πιο γνωστοί θύτες στα bird strikes. Πετούν σε πυκνούς σχηματισμούς και είναι ιδιαίτερα δύσκολο για ένα αεροπλάνο να αποφύγει την σύγκρουση μαζί τους, ειδικά στην απογείωση που δεν έχει την πολυτέλεια ελιγμών. Με τα κοράκια, όμως, τι γίνεται; Οι ομαδικές πτήσεις τους συνήθως σκοτεινιάζουν τον ουρανό, πετούν κατά εκατοντάδες τα άτιμα! Τι πιθανότητα αποφυγής μιας μοιραίας σύγκρουσης έχει ένα αεροπλάνο στην αναμέτρηση με τα μαύρα πουλιά; Μετά, είναι και εκείνη η παροιμία που αυξάνει τα ποσοστά ήττας του αεροπλάνου. Εκείνη που κάτι λέει για την αλληλεγγύη των κοράκων όταν πρόκειται για την προστασία των ματιών τους.
Όμως, έχει βάση στην πραγματικότητα η παροιμία “κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει;”

κόρακας κοράκου μάτι

Κοράκια, πολλά κοράκια, γέμισαν τους ουρανούς και τη ζωή μας.

Η απάντηση δεν βρίσκεται στο αναμάσημα της χιλιοειπωμένης φράσης αλλά στην παρατήρηση του φαινομένου στο φυσικό του περιβάλλον. Τα κοράκια πετούν σε μεγάλους αριθμούς αλλά χαλαρούς, αραιούς, σχεδόν ανύπαρκτους σχηματισμούς. Τα οδηγεί η οσμή της τροφής, του πτώματος – αυτό εγγυάται την όποια συνοχή τους. Αν όμως η τροφή, η σάρκα προς κατανάλωση, αρχίσει να είναι περιορισμένη, τότε το ιπτάμενο κοπάδι αρχίζει να σκορπίζει. Το κάθε κοράκι φροντίζει για τις δικές του καβάτζες, πετάει προς την κατεύθυνση που πιστεύει πως υπάρχει ακόμα αφάγωτος μεζές. Ακόμα και αν χρειαστεί να βγάλει το μάτι του μέχρι πρόσφατα συνιπτάμενου κορακιού.  Ειδικά αν πάρει χαμπάρι πως ο υποτιθέμενος φίλος κόρακας έχει κάνει πολλά αδιάκριτα “κρα” εις βάρος των υπόλοιπων κοράκων.
Γι’ αυτό και, μέχρι στιγμής, τα κοράκια, αν και κατάμαυρα και τρομακτικά, δεν αποτελούν σοβαρή απειλή για ό,τι πετάει σε μεγαλύτερο ύψος.

αεροπλάνο και κοράκι

Σε πορεία σύγκρουσης με τα κοράκια, παντού και πάντα!

Βέβαια, αραιά και που, όλο και κάποιο κοράκι μπορεί να πέσει και μέσα στον κινητήρα του αεροπλάνου. Σαφώς και θα δημιουργήσει αναταράξεις. Μπορεί να αποκολληθεί ακόμα και κομμάτι του κινητήρα και να πέσει στο έδαφος, προκαλώντας παράπλευρες απώλειες. Αυτές που είναι χαρακτηριστικό όλων των συγκρούσεων.
Είναι όπως το σκοινί όταν τεντώνεται πάνω από ένα όριο. Θα σπάσει, δεν υπάρχει περίπτωση να μην σπάσει. Το θέμα είναι, αν βρίσκεσαι να κρατάς την μια άκρη του σπασμένου σκοινιού, φρόντισε αυτή να είναι η μεγαλύτερη. Και αν είσαι κοράκι, συλλογίσου πόσα “κρα” έχεις κάνει προς τον Πύργο Ελέγχου, εκθέτοντας τα άλλα κοράκια στην αδιάκριτη οθόνη του ραντάρ. Τυφλοκόρακας, δε λέει!!!
Μα, πως μου ήρθε τώρα αυτό με τα κοράκια -μετά τις κότες; Είναι λογική η συνέχεια; Μήπως οι κότες είναι μεταμφιεσμένα κοράκια; Μέιμπι…
Επιτρέψτε μου – για ακόμα μια φορά – να παραμείνω ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΑ ΑΣΑΦΗΣ!


ΑΜΑ ΤΡΩΣ ΑΛΑΤΙ, στη θάλασσα μόνο κολύμπα

Μετά από 8 αλλαγές, και άλλες τόσες παραλλαγές, αυτός  είναι ο τίτλος που μου άρεσε περισσότερο. Και ας είχα στο μυαλό μου τρένα και ράγιες, όχι  βράχια και αλμύρες.  Στη σύνδεση των κουκίδων, άβυσσος η ψυχή… κτλ κτλ.

Ένας απέραντος βράχος με γούρνες είναι οι ανθρώπινες σχέσεις, καρατσεκαρισμένο αυτό. Όπως παγιδεύεται το πλεόνασμα της θάλασσας στις πέτρινες εσοχές και γίνεται αφράλα από τον ήλιο, έτσι και το πλεόνασμα των συμπεριφορών παγιδεύεται στα στεγανά της συνείδησης, εκεί όπου η αλήθεια και η νόηση το μετατρέπουν πάλι στην πρωτογενή του μορφή.  Μόνο που εδώ, στη συνείδηση και στην ψυχή, δεν υπάρχουν οι κρησάρες του συλλέκτη για να φιλτράρουν τα ξένα σώματα, τα τσάχαλα. Ούτε η μετέπειτα επεξεργασία λείανσης και αποστείρωσης. Ειλικρινής η συμπεριφορά σου; Αλήθεια θα μείνει. Ψεύτικες οι κουβέντες σου; Υποκρισία θα μείνει. Εδώ, και όχι στις αλυκές των βράχων, ισχύει η παροιμία “όποιος κατουράει στη θάλασσα, το βρίσκει στο αλάτι.”
Είναι, λοιπόν, σημαντικό να κάνεις την ανάγκη σου στον ενδεδειγμένο χώρο πριν μπεις στη θάλασσα… ειδικά αν, εκτός από ρίγανη, στα κολοκύθια σου θέλεις και αγνή αφράλα.
Τι σχέση έχει αυτό με τα τρένα και τις ράγες; Καμία! κολώνες σύρματα Απλά, μου ήρθε στο μυαλό προχθές, την ώρα που αφηρημένη και κοιτώντας ψηλά για κανένα συννεφάκι με φωτογένεια, διαπίστωσα πως είχαν πέσει, δύο βήματα πίσω μου, οι μπάρες της ισόπεδης διάβασης του τρένου που περνάει λίγο πιο πέρα από το σπίτι. Την ίδια σχεδόν στιγμή, έπεσαν και οι μπάρες μπροστά μου, άρχισαν να αναβοσβήνουν οι κόκκινοι σηματοδότες και να βαράνε τα καμπανάκια. Να σημειώσω εδώ πως, αν και το τρένο που περνάει είναι σύγχρονη αμαξοστοιχία του προαστικού για Μανχάταν, η συγκεκριμένη διάβαση είναι μία από τις ελάχιστες που έχουν παραμείνει στη Βόρεια Αμερική με παραδοσιακούς σηματοδότες και προειδοποιητικούς ήχους μικρής καμπάνας.  Κάπου στο βάθος ακούστηκε και το σφύριγμα του τρένου. Τα ροζ συννεφάκια στον ανατολικό ορίζοντα μου είχαν αποσπάσει την προσοχή και δεν κατάλαβα πόσο επείγον ήταν να κατέβω αμέσως από τις γραμμές. Σίγουρη πως δεν έβλεπα τρένο ακόμα να έρχεται, ξέχασα πως η γραμμή είναι διπλής κατεύθυνσης! Το τρένο ερχόταν από δυτικά, από πίσω μου, και ήταν πολύ κοντά! Φοβήθηκα για λίγο, όχι πως θα με πατήσει το τρένο μια και υπήρχε αρκετός χρόνος να κατέβω από τις γραμμές και να περάσω κάτω από τις μπάρες στην ασφάλεια του δρόμου. Αυτό που με φόβησε ήταν που  δεν είχα πάρει χαμπάρι ότι το τρένο ήταν τόσο κοντά, ότι ερχόταν από εκεί που δεν είχα προβλέψει. Είχα χαζέψει – γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε – με τα ροζ συννεφάκια και τις σιλουέτες των στύλων και καλωδίων στον ουράνιο φόντο.
Κατέβηκα από τις γραμμές; Εεεε ναι, δεν γράφω από το υπερπέραν!  Αλλά όχι πριν κάνω μερικά κλικ, κλικ, κλικ….γραμμες τρενου Νεα Υόρκη Πάντα, όμως, έτσι έκανα. Δεν εννοώ τα κλικ. Πάντα είχα και τα δύο πόδια πάνω στις γραμμές του τρένου, ακόμα και όταν οι μπάρες ήταν κατεβασμένες και το τρένο πλησίαζε. Όχι τόσο από αλαζονεία και σιγουριά πως θα προλάβω να κατέβω, όσο από την ανατριχίλα που μου προκαλεί η εναλλακτική θέση. Το να σε πατήσει το τρένο είναι ένα θέμα, δεν έχω τόση άγνοια κινδύνου. Όμως,  πας “μπαμ και κάτω” και γίνεσαι – τουλάχιστον – λιπαντικό για τις ράγιες και θέμα στο δελτίο ειδήσεων για μια-δυο μέρες. Αν κάνεις λίγα βήματα πίσω, η ταχύτητα – ο αέρας – του τρένου θα σε πετάξει κάτω, θα σε σακατέψει, θα “την ακούς” συνέχεια. Θα φοβάσαι κάθε φορά που θα ακούς καμπανάκι, που θα ακούς σφύριγμα, που θα βλέπεις μπάρες να κατεβαίνουν –ακόμα και όταν είσαι στα δίοδια. Και θα χάνεις το νόημα των φωτεινών σηματοδοτών και των σφυριγμάτων…  Όχι, δεν σε προειδοποιούν για το τρένο που έρχεται αλλά για τα ροζ συννεφάκια. Να τα χαζεύεις, ναι. Μη ζείς όμως σε αυτά γιατί δεν κρατούν πολύ. Ούτε θα σε κατεβάσει κάποιος από εκεί, μόνα τους διαλύονται πάντα αυτά. Εγώ έχω επιλέξει θέση σε ενδεχόμενη σύγκρουση με το τρένο. Και, μεταξύ μας, τα ροζ συννεφάκια τα έχω μόνο για φόντο, αλλά δεν μπορώ να στερήσω σε κανέναν το δικαίωμά του στην απόλυτη νιρβάνα. Επίσης, τρώω άφοβα αφράλα από τις θάλασσες που κολυμπάω.
Τι σχέση έχει αυτό με τη αφράλα και τις αλυκές τις άλλες; Καμία! Απλά έτυχε αυτό το σκηνικό στην απογευματινή βόλτα όπου συνδιάζω σαφάρι για κανένα κλικ της προκοπής με … μαναβική. Προχθές είχα σκοπό να αγοράσω κολοκυθάκια που μου αρέσουν με αγουρέλαιο, ρίγανη και αφράλα. Ειχα εξασφαλίσει το αγουρέλαιο και τη ρίγανη από την τελευταία επιδρομή στο ελληνικό μπακάλικο αλλά δεν είχα βρει το αλάτι που μου αρέσει. Θυμήθηκα τις αλυκές στα αγαπημένα Κύθυρα και στον Γέρο Γόμπο, τις διηγήσεις για τη επίπονη διαδικασία συλλογής του αλατιού, την παροιμία, τα μικρά ψέματα που κρύβουν μεγάλη υποκρισία, τα χαμόγελα που κρύβουν συσσωρευμένη χολή, και κάτι που πρέπει να γράψω αλλά βαριέμαι. Και εκείνον τον Ερμή, ο οποίος “αν και σε ορθή – επιτέλους – πορεία στους Διδύμους, κάνει τετράγωνο με τον ανάδρομο Ποσειδώνα στους Ιχθείς, σκορπίζοντας ψέματα, εξαπατήσεις, απαγοητεύσεις και προδοσίες”  τις επόμενες μέρες.  Δεν τα λέω εγώ, ο γκουρού της αστρολογίας, ο Λεφάκης τα λέει. Δεν είναι όλοι οι γκουρού έγκυροι αλλά για τον Μπιγκ Λεφ δεν σηκώνω κουβέντα.  Κάπως ετσι έφτασα από τον Γέρο Γόμπο στην διάβαση του Long Island Rail Road. Δεν είναι μόνο η ψυχή άβυσσος, και το μυαλό δεν πάει πίσω… Χάος!τρενο Νεα Υορκη
Μετά από τόσον καιρό που που έχω να γράψω εδώ, θέλω να πω κάτι; Μπορεί. Μπορεί και όχι. Και αν ναι, σε ποιόν; Αν και το συνηθίζω να λέω τα παράπονά μου και να εκφράζω τις καταγγελίες μου με “φωτογραφικά” ή ακαταλαβίστικα για πολλούς κείμενα, δεν είναι πάντα έτσι. Κάποιες φορές ξεκινάω από αυτή την αφετηρία αλλά κάποια λέξη ή εικόνα μπορεί να με πάει αλλού και εγώ ακολουθώ το νήμα αυτής της νέας σκέψης.  Σαφώς και κάποιοι ενοχλούνται, αλλά αυτό το “όποιος έχει μύγα, μυγιάζεται” είναι άλλη παροιμία!
Επιτρέψτε μου – για να είμαι και στο κλίμα της εποχής – να παραμείνω ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΑ ΑΣΑΦΗΣ!
(σημείωση: παραθέτω τις φωτογραφίες – από τα κλικ που ανέφερα – σαν απόδειξη του συμβάντος, δεν το δημιούργησα στη φαντασία μου. Και αυτό επειδή λόγω εποχής κυκλοφορούν πολλές μύγες και είναι εύκολο να μυγιαστεί κάποιος.  Μια απλή ιστορία για φιδάκια είναι τούτη, that’s all!)


ΤΟ ΤΡΕΝΟ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ είναι η ταχεία

Ένα πολύ προσωποποιημένο και «φωτογραφικό» κείμενο αλλά με πολλούς αποδέκτες. Τον ενικό τον χρησιμοποιώ μόνο επειδή με διευκολύνει στην νοερή καταγραφή γεγονότων.

Είναι αλήθεια. Συχνά, τα λόγια μου θα σου αφήσουν πικρή γεύση. Μπορεί και να σε πληγώσουν.
Είναι, όμως, επίσης αλήθεια πως ποτέ – μα ποτέ – δεν θα αφήσουν επάνω σου τα γλοιώδη σάλια της κολακείας και της υποκρισίας. Της ψευτιάς. Του δήθεν.
Αυτή η τακτική tip-toeing ή «πατάω στα νύχια» που χαρακτηρίζει τις περισσότερες σχέσεις με αφήνει παγερά αδιάφορη. Δεν έχω στο dna μου την διπλωματία, το ξέρεις.
Οι σχέσεις – όλων των ειδών – δεν είναι μενού a la carte να διαλέγεις και να παίρνεις ανάλογα με τις ορέξεις σου.
Ναι, έχω διευρυμένα όρια και περιθώρια στις ανοχές και αντοχές, τα ξέρεις και τα έχει εκμεταλλευτεί.
Μα και σαφέστατες και ακλόνητες κόκκινες γραμμές, που τις ξεπέρασες.
Δεν πρέπει, λοιπόν, να σου προκαλεί έκπληξη που το τρένο που έρχεται είναι η ταχεία…
Η αμαξοστοιχεία που σταματάει μόνο στον προορισμό και όχι στα ενδιάμεσα κόκκινα φανάρια.

Διεύρυνα τα όρια, περιθώρια, ανοχές και αντοχές όταν…
Σου αφιέρωσα χρόνο και κόπο για να καλύψεις την ανεπάρκεια, ανικανότητα και το ψώνιο της διαπλεκόμενης παρέας σου.
Στήριξα τη δουλειά σου ή το έργο σου ακόμα και όταν εσύ με κακολογούσες αναίτια.
Σου άνοιξα τα μάτια ακόμα και όταν ήξερα πως δεν θα το εκτιμήσεις.
Συνέχισα να σου μιλάω όταν γνώριζα πως σαλιαρίζεις πίσω από την πλάτη μου με αυτούς που με κατηγορούν και με υπονομεύουν.
Συμφιλιώθηκα με το γεγονός πως συναναστρέφεσαι ανθρώπους που μου προκαλούν αηδία.
Αποδέχτηκα το περιβάλλον σου όταν αυτό εκπροσωπεί ό,τι σιχαίνομαι.
Παραέβλεπα τον τρόπο που λειτουργείς και ας είναι τόσος ξένος στη δική μου νοοτροπία.
Έκανα πως δεν καταλαβαίνω όταν μου αράδιαζες ψέματα.
Κάλυψα τα νώτα σου από τους απατεώνες που σε εκθέτουν – είτε το γνωρίζεις είτε όχι.
Προσπέρασα την αλαζονική και υπεροπτική συμπεριφορά σου αν και την θεώρησα αδικαιολόγητη.
Σε βοήθησα και δεν το αναγνώρισες.
Δεν αρνήθηκα να κάνω την υπέρβαση και ας ήξερα πως με θεωρείς αφελή ή κορόιδο.
Σου έδωσα βήμα που δεν είχες, σου άνοιξα πόρτες σε δυνατότητες που δεν θα σου ήταν αλλιώς προσβάσιμες.
Όσο και αν ενοχλήθηκα, δεν σε διαολόστειλα όταν δεν με υπερασπίστηκες όπως όφειλες.
Δέχτηκα να μου χτυπάς τις δικές μου αδυναμίες και ελαττώματα χωρίς να τα αντισταθμίζεις με τα παραπάνω.
Σου έδωσα μια τελευταία ευκαιρία, ίσως και παραπάνω…

Και εσύ, μετά από αυτά,  πίστεψες πως τα όρια, περιθώρια, ανοχές και αντοχές θα διευρύνονται συνέχεια.
Πως μπορείς πάντα να μεταφέρεις τις κόκκινες γραμμές μου.
Πως η γκλίτσα του τσοπάνη δεν θα σηκωθεί από το έδαφος και πάντα θα έχεις κάπου να τρίβεσαι.

Όμως, επειδή εγώ…
Μπορεί να μην γνωρίζω την Σκάλα του Μιλάνου, αλλά στο Carnegie Hall έχω πάει…
Μπορεί να μην είμαι από “τα μέσα χωριά” αλλά έχω καλύψει την απόσταση…
Μπορεί να μελέτησα Ψυχολογία μόνο 3 ακαδημαϊκά εξάμηνα  αλλά πρόλαβα να μάθω και να αναγνωρίζω τις πτυχές της μακιαβελικής προσωπικότητας και τα συμπτώματα της ναρκισσιστικής διαταραχής…IMG_5980-002s
Μπορεί να μη έχω χρησιμοποιήσει – μέχρι τώρα – τις τακτικές του “διαιρώ και βασιλεύω” αλλά μπορώ να τις αντιληφθώ…
Μπορεί να μην υπήρξα επιδοτούμενη, διαπλεκόμενη ή βυσματομένη αλλά ξέρω πολύ καλά πως λειτουργεί το συστηματάκι, τους παίκτες του και που βρίσκονται οι άκρες του νήματος από όπου ξηλώνεται το πουλόβερ…
Μπορεί να φοβάμαι μερικές φορές ακόμα και τον ίσκιο μου αλλά ποτέ τους ανθρώπους-κατσαρίδες…
Μπορεί να τιμώ και εκτιμώ το παρελθόν αλλά αντέχω το ζόρικο σήμερα και το όποιο αύριο…
Μπορεί να μην είμαι γραμμένη στο Μητρώο Αρρένων αλλά τα έχω……. ναααααααααααααα!

Και επειδή τα στερνά τιμούν τα πρώτα….
ΜΑΖΕΨΕ ΤΟ, ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ, ΑΛΛΙΩΣ…
ΚΑΤΕΒΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΓΡΑΜΜΕΣ ΓΙΑΤΙ ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΤΑΧΕΙΑ…


%d bloggers like this: