Tag Archives: χριστιανοί

ΜΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ, λιγότερο Χριστιανική αλλά πιο Φωτεινή

Τετάρτη, 4 Νοεμβρίου, προχθές δηλαδή. Ολοήμερη “εκδρομή” στο Central Park, σε μονοπάτια παλιά και γνώριμα, νέα και αποκαλυπτικά.  Περίεργες μέρες για αρχές Νοέμβρη στη Νέα Υόρκη, πάνω από 20 C η θερμοκρασία, ενώ σε “φυσιολογικές” χρονιές θα είχαμε ήδη τα πρώτα – ή και δεύτερα – χιόνια τέτοιες μέρες. Τα φύλλα θα είχαν πέσει και εμείς θα φορούσαμε γάντια, κασκόλ, σκούφους και μπότες, όχι κοντομάνικα και ξώφτερνα. Τα δέντρα έπρεπε να έχουν ήδη απαλλαγεί από τα φύλλα τους, έχοντας πρώτα εκτονωθεί σε εκείνη τη φαντασμαγορική επίδειξη χρωμάτων που είναι χαρακτηριστική αυτής της γωνιάς του πλανήτη κάθε φθινόπωρο. Αλλά, σε τι ήταν φυσιολογική αυτή η χρονιά για να είναι και στον καιρό;

προσευχή στον ήλιο

Προσευχή στο φως που σβήνει, στον Ήλιο που δύει για να εξαγνιστεί – Central Park, NY

Ο μόνος συνδετικός κρίκος με την ημερολογιακή πραγματικότητα προχθές ήταν η ώρα, η αναχώρηση του ήλιου. Ναι, ακόμα και σε μια τόσο ηλιόλουστη μέρα, το σκοτάδι αρχίζει να πέφτει σταδιακά πάνω από τούτη την πόλη γύρω στις 4:30μ.μ. Με δύο κάρτες μνήμης γεμάτες καταγραφές της περιπλάνησης, παίρνω τον δρόμο της επιστροφής. Όχι χωρίς την σχετική σύγχυση μια και φωτογραφικά η μέρα ήταν μια σκέτη απαγοήτευση. Το υπερβολικό φως, η πολυκοσμία, η χαλαρή διάθεση, είπαμε, πάντα υπάρχουν δικαιολογίες για τις αστοχίες! Στη συγκεκριμένη στιγμή που τα έχω βάλει με τον ήλιο, έχω ήδη φτάσει κοντά στην έξοδο του Πάρκου, από την πλευρά της 5ης Λεωφόρου, στο δρομάκι πάνω από την πιο νότια λιμνούλα του. Και τότε την είδα. Και στάθηκα, αν και τα πόδια με προειδοποιούσαν πως αν σταματήσω τώρα δεν θα είναι συνεργάσιμα για πολύ ακόμα.
Ανάμεσα στις εκατοντάδες φιγούρες, αρκετές πολύ γραφικές, που τα μονοπάτια μας διασταυρώθηκαν προχθές στο Πάρκο, αυτή η γυναίκα με τα σηκωμένα χέρια με έκανε να σταματήσω.

Δεν ήταν το ντύσιμο, το συγκεκριμένο είναι πταίσμα σε τούτη την πολύχρωμη πόλη. Η στάση της σε σχέση με την θέση του ήλιου, που έδινε το τελευταίο του στίγμα σαν αντανάκλαση στην επιφάνεια ενός ουρανοξύστη στο βάθος, το σχήμα των χεριών, τα σταθερά κλειστά βλέφαρα και η συγκέντρωση παρά την κίνηση γύρω της , αυτά με αναγκάζουν να σταματήσω. Δεν καταλαβαίνω τι κάνει, αν και υποψιάζομαι πως πρόκειται για μια μικρή τελετή. Και σαν να διάβασε την απορία μου, μια άλλη γυναίκα που στέκεται δίπλα μου με ενημερώνει, με την αμεσότητα και άνεση που έχουν οι βέροι Νεοϋορκέζοι να πιάνουν κουβέντα με άγνωστους.  Είναι, μου λέει, μόνιμη φιγούρα του Πάρκου. Προσεύχεται στον ήλιο που δύει για να εξαγνιστεί ώστε να επιστρέψει το πρωί και πάλι λαμπερός. Του ζητάει να πάρει μαζί του και τα δικά της βάρη ψυχής, ή κάτι τέτοιο. Γι αυτό δεν κοιτάζει τον ίδιο τον ήλιο αλλά την αντανάκλασή του, τη βεβαρημένη του υπόσταση που απαιτεί εξαγνισμό. Και θα μείνει σε αυτή τη στάση μέχρι να φύγει εντελώς το φως. Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω αν αυτό είναι …αλήθεια. Θα μπορούσε η κυρία να μου έχει πει μια ιστορία που έβγαλε από το μυαλό της, τόσοι φευγάτοι κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Είναι επίσης αλήθεια πως όταν γύρισα στο σπίτι έκανα τη σχετική έρευνα στους γούγληδες, και λοιπές διαδικτυακές δυνάμεις, εκεί που κάθε απορία λύνεται με μερικά κλικ. Δεν βρήκα κάτι ταυτόσημο, κάτι που να συνδυάζει όλα αυτά τα στοιχεία, τον προσανατολισμό, τον σχηματισμό με τα χέρια, τη σιωπή κ.ο.κ.
Άσχετα με το αν θα λυθεί ή όχι η απορία μου ποτέ, αυτή η “συνάντηση” μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Περισσότερο σήμερα από όσο προχθές.  Ο λόγος; Μα τι άλλο, μια Χριστιανική προσευχή – από καρδιάς, είμαι σίγουρη – που ενημερώθηκα πως έγινε για πάρτη μου.

Ω ναι! Γιατί άμα είσαι Χριστιανός/η με κούτελο μπορείς να γίνεις και διαμεσολαβητής για την άφεση αμαρτιών των άλλων. Άμα είσαι στα καλά σου μπορείς να προσευχηθείς και για την ψυχική υγεία των άλλων. Τώρα, αν έχεις κάνεις τις 10 εντολές έκδοση Reader’s Digest – για όσους γνωρίζουν – δεν πειράζει, φτάνει που αυτοπροσδιορίζεσαι Χριστιανός/η, έστω και αυθαίρετα. προσευχή στο Central Park
Όμως, αν και όχι τόσο Χριστιανή όσο άλλοι, μια υποχρέωση τη νιώθω. Επειδή βρίσκομαι μακριά από άγια λείψανα, ευλογημένους κρίνους, φίδια – ειδικά αυτά – και παζάρια με μασαζοκαλσόν, δεν έχω άμεση πρόσβαση στις ουράνιες δυνάμεις για να ανταποδώσω. Το καλύτερο που μπορώ να κάνω είναι να ξαναπάω στο Central Park, να βρώ την άγνωστη γυναίκα και να μυηθώ στις δεήσεις στο φως. Στην αντανάκλασή του, μάλλον. Ακόμα και αυτοί, οι μη Χριστιανοί, όταν αναλογίζονται τα πεπραγμένα τους, δεν τολμούν να βλέπουν τον Θεό τους στα μάτια.

υ.γ. Προφανώς, δεν πιάνει πάντα η προσευχή της κυρίας του Πάρκου, θα είχε πολλές αμαρτίες ο ήλιος. Μετά από την θεϊκή Τετάρτη, ξημέρωσε μια διαφορετική, κατασκότεινη ημέρα, τίγκα στην ομίχλη, γνωστή και ως fog ιν ίνγλις…

ομιχλη

Η χθεσινή ομίχλη

 

Advertisements

%d bloggers like this: